Ahon! My Top 10 Activities to Release Stress

Are you caught up in the web of stressful circumstances? Yung tipong lahat na lang yata ng mga kapaguran na available sa mundo sinasalo mo? Yung di ka na makaahon sa dami ng trabaho, yung pressure ng overlapping commitments sinasakal ka na masyado, o kaya naman yung mga polo mo naghuhumiyaw na sa sobrang sikip na nila para sayo? Nakaka-stress ano?

Ahon.png

As stated in my previous post, may mga outlets ako to release stress and tension. Kapag di ko na kaya ang bigat, kapag pakiramdam ko lunod na lunod na ako, may mga go-to places and people ako para maging “shock absorber” (sorry na, peeps!). Dahil lahat naman tayo kailangang mag-unload from time to time para hindi sumabog di ba?

Here are some of my stress-relievers.

  1. Biking

What I love about biking is that you can go places as far as your legs can handle. Kapag masakit na at parang hindi na kaya, uwian na. Haha! It is cheap and healthy activity, pinawisan ka na, nag-enjoy ka pa! Since I am from Marikina, common destinations namin ng mga friends ko pag nagbi-bike ay sa Rizal (Binangonan-Morong-Tanay or San Mateo-Rodriguez), UP or even within Marikina loop, bilang napaka-bike friendly ng bayan kong sinta.

25

  1. Hiking

When schedule allows me to, I join hiking activities para naman medyo malayo sa stressful work. Iba rin kasi ang yung feeling na nasa summit ka ng bundok, dinadama ang masarap na simoy ng hangin tapos nakaharap ka either sa dagat or sa mga pamayanan. It changes perspective. Yung sobra kang naka-focus sa sarili mong mga problema, tapos mare-realize mo na mas malaki pa rin si Lord talaga si Lord kaysa mga problema mo.

  1. Vitamin Sea

Again, when schedule allows me to, masaya din na magpunta sa tabing dagat para magtampisaw, o kahit na pakiramdaman mo lang ang simoy ng maalat na hangin habang kinakausap ang sarili na kunwari gumagawa ka ng music video. Aminin mo, kakaibang ligaya ang dulot ng paglalakad sa tabing-dagat, binabalik ang lahat ng masasayang ala-ala ng buhay mo na para kang bida sa telenovela habang panandalian mong nakakalimutan na may babalikan ka pang ga-bundok na trabaho sa opisina. Pero at least, di ba. Masaya ka.img_0402

  1. Pet Cafes

Medyo may kaunting gastos pero masaya. Try mong pumunta sa Barkin’ Blends near Sta. Lucia or sa Bengal Brew + Wolf and Bear sa Cubao. If you are a pet lover, surely mae-enjoy mo itong trip na to. Makipaglaro ka sa mga aso. Kumustahin mo sila. Amuyin mo sila. Ikwento mo sa kanila ang mga officemates mong chini-chismis ka, ang boss mo na mahilig magbigay ng trabaho kapag pauwi ka na, o kaya naman yung ex mo na sa sobrang pagka-pet lover, ipinagpalit ka na lang sa pet. May therapeutic effect din kasi ang pakikipaglaro sa mga hayop, pero word of caution, wag makikipag-relasyon sa hayop kasi may damaging effect sa emotions. Hahaha! Sorry na, ang bad ko dun. 🙂

 

  1. Blogging

Just like now, kaya ako nagsulat ng post na ito kasi alam mo na, stressed ako. Isulat mo ang anumang nararamdaman mo. Isulat mo ang gusto mong sabihin. Type lang nang type. Nakakatulong mag-release ng tension kapag hinahayaan mong ang mga daliri mo ay tumitipa ng keyboard. Mas madiin at mas malakas ang hampas sa keyboard, mas satisfying! Haha! It doesn’t matter kung may magbabasa man ng post mo o wala, may magco-comment man o wala. Basta naisulat mo ang gusto mong sabihin. Pero be careful sa anumang isusulat mo, be a responsible blogger. Wag mag-spread ng fake news. Lagot ka kay Mocha.

  1. Read books

Pumunta ka sa mga book fairs, sa mga book sale mga bookstores, even sa mga libraries. If you are a reader, you’ll agree with me na sobrang satisfying ang makaamoy ng libro. Yung halimuyak na nakakapagpa-kalma sa pagod mong isipan. Tapos damhin mo yung bawat page, yung texture ng papel, ganun. Pero syempre basahin mo rin. Hahaha! Highlight words na nakapagbigay ng impact sayo. It’s always fun to learn and discover new things.img_2227

  1. Watch movie

Given na to. Kapag lunod na lunod ka na sa trabaho, it’s not a bad thing kung gusto mong manood ng movie. Lalo na for me who loves superhero movies, nakaka-alis ng stress ang panonood ng movie. Pero dahil common na nga siya, lagyan mo na lang ng kaunting challenge ang panonood mo: minsan kong sinubukan na manood nang mag-isa, manood ng sad movie tapos pigilan ang sarili mo na umiyak, at manood ng movie tapos magbaon ng pandesal at palaman. Sa susunod nga, gusto kong i-try magbaon ng kanin at ulam. Hahaha!

  1. Play games

Di ako gamer pero effective na pang-divert ng attention ang mobile games. I installed Wordscapes para naman kapag pagod na ako kakaisip ng numbers, letters and words naman. Ang saya di ba. Nag-install din ako ng Idle Poring. Since hindi na kaya ng schedule ko ang maglaro pa ng Ragnarok, which I really loved playing nung bata pa ako, dun na lang ako sa Idle Poring. Pareho din naman ng sounds and ng characters, iba nga lang ng gameplay at interface. Pero pwede na rin, perfect game for busy person like me. Sabi nga ng kapatid ko enjoy na enjoy akong pinapanood yung character ko na tumatakbo all throughout the game. Kanya-kanyang trip yan!

  1. Run to your accountability partners

It’s always good to have friends to watch your back. Yung sasaluhin ka nila sa panahong bigat na bigat ka na. I am blessed to have friends from church, from PSA and from MYA na alam kong nasasandalan ko for encouragement and prayers. Appreciate your circle of friends. Isama na rin natin ang family natin. After a tiring day, it’s relaxing to know that we have friends and family na uuwian natin. Yung hindi tayo ico-condemn. Yung hindi tayo ipagpapalit sa 30 pieces of silver. Yung ililibre tayo ng burger o kaya ng pizza o kaya ng BFF fries.

  1. Go to Prayer Mountain

Kapag talaga hindi ko na kaya, I go to Touch of Glory Prayer Mountain. Di kalayuan sa Marikina pero safe haven ko siya. I pour out to the Lord all my burdens, my concerns pati lahat ng kapaguran ko sa buhay. Para siyang isang electrical outlet for me to plug myself into, para di ako tuluyang ma-drain. Nakakagaan kapag alam mong iniyak mo na ang lahat sa Lord, isinigaw mo lahat ng prayers mo at kahit mapagod ka kakaiyak at kakasumbong sa Kanya, alam mong nakikinig Siya. Wag ka lang matutulog sa loob ng prayer cell. Kasi naman parang sobrang sarap matulog sa loob. Haha!

IMG_00000118

When you feel like sobrang nakakapagod na at di mo na kaya, don’t lose hope. Kapit lang. It takes a clear mind and a fresh perspective para hindi ka ma-overwhelm ng mga challenges mo sa buhay, ahem, I am speaking to myself. Haha! Mabuti na lang may provision si Lord ng mga outlets for me, para hindi na lang ako basta mag-collapse sa kalsada.

And I also thank God kasi He is always available to hear my prayers and my cries. Hindi ko naman kailangan umakyat pa ng Prayer Mountain just for the Lord to hear me. He hears me even when I am in bed, shedding tears kasi… huhuhu, “Lord, pagod na po ako, payakap naman po”. Try niyo, it is comforting, and it develops an intimate relationship with your Creator.

“Come to me, all you who are weary and burdened, and I will give you rest. Take my yoke upon you and learn from me, for I am gentle and humble in heart, and you will find rest for your souls. For my yoke is easy and my burden is light.” – Matthew 11:28-30

I was reminded by the words of Director Phil Coulson of Marvel’s Agents of Shield. In one episode, Season 1 yata ng AoS, sabi niya:

“The world is full of evil and lies and pain and death, and you can’t hide from it. You can only face it. The question is, when you do, how do you respond? Who do you become?”

Ikaw, in the face of your challenges and stress, who do you become?

PS. Baka naman may iba ka pang stress-relieving activities, share mo naman with me 🙂

Advertisements

Working on a Tight Schedule

A task may demand for your time but a discerning person knows that not every task has to be accommodated.

Last year, with the overwhelming amount of tasks and projects that almost blew me away, I could not believe I was able to make it out completely sane to continue another year. Haha! I had to work with people in facilitating camps, conferences and other programs. I had to make reports and attend to a lot of meetings within and outside of my usual work. If not for the grace and sustenance of the Lord, I am not sure how things will work out for me. But God is good! He strengthens me and continues to do so!

Working on a Tight Schedule

Come 2018, and TADAA! Tasks seem to double and expectations turned gargantuan. If you are like me who finds it more difficult to say NO to people than the actual task itself, this is nothing but normal. Also, if you are like me who never backs out of challenges, this just fuels creativity, passion, and foresight within. But honestly, some challenges really take the best of me.

Speaking of foresight, one thing that concerns me for the rest of the year is how will I manage my limited time when commitments REALLY overlap. Before, whichever is written first on my calendar has the priority over my schedule. If a ministry meeting is announced on a certain day but I already have a prior commitment with my college friends for a catch-up session, I will choose the latter and excuse myself for the ministry meeting. This is because I value commitments. However, I think this should not always be the case. A task may demand for your time but a discerning person knows that not every task has to be accommodated. With this in mind, I drafted a simple scheme to help me decide which task or project takes priority.

DISCLAIMER: After seeing my decision-making guide, you may think that I am too fickle-minded and incompetent to decide for myself. Please don’t judge me. I just want to put my life in order. Haha!

FIRST: Identify your commitments and group them accordingly.

Since my day usually revolves around spreadsheets, I jot down my commitments and tasks using color coded-schematic.

Sched 1

I wrote these tasks and commitments in random. Other things are sure to be added as I remember them. But take note that I grouped my major activities into four areas: Ministry, Work, Relationships and Outlets. Since I am working in a church organization, sometimes Work and Ministry overlap, which is both a pro- and a con- because they often have shared schedule. Nevertheless, I have to define which is which.

* Outlets are activities that help me de-stress when toxicity level escalates.

SECOND: Decide which of your major commitments takes priority over the other.

Inasmuch as I would like to have it as: Relationships – Ministry – Work – Outlets, this is not always the case. Often, Work comes first because it is my primary source of income and usually demands most of my time, followed by Ministry. Relationships come third because they are the most capable of understanding your schedule. Outlets come last because obviously, rest and relaxation comes after all the work has been exhausted, not during and definitely not prior.

Sched 2

* No, I am not trying to rank which is more important and significant than the other, I’m just trying to assess my commitments based on practicality of scheduling. You may have a different view regarding this.

THIRD: Group your specific tasks into HIGH, MEDIUM and LOW

HIGH – meaning this really has to be prioritized because not doing so will compromise your schedule.

MEDIUM – this can be postponed to a later time but must be given attention to afterwards, otherwise will compromise your schedule.

LOW – you can excuse yourself out of these without any drastic effect on your schedule, but can be attended to when the luxury of time permits.

Priority

 * I intentionally left some tasks covered so I won’t offend some people because they just ranked medium or low on my priorities. I devised this to help me in decision making, and to spare myself from entangled commitments.

With this scheme, it will be much easier for me to decide which tasks must be attended to first because I have already decided their order of priority. Also, this is a reminder that things has to be done promptly so commitments will not stack, hence a disaster schedule.

Anyway, ang dami kong time at di halatang busy. Hahaha!

If you think this might help you, you may download one through this link: Commitments Diagram. ‘Til next post!

Bili na kayo ng Church

“The institution is human, it is the identity that is divine”

Iba rin talaga ang nagagawa ng kawalan ng internet connection, much more cellphone signal. I recently attended a Pastors’ and Workers’ Retreat and I can attest to a very significant effect of internet connectivity (or the lack thereof) on human interactions. Mas authentic and tawanan, mas totoo ang kwentuhan, mas buhay ang hagalpakan. In this world digital connectivity, we need to establish more often the significance of genuine relational connections.

Bili na Kayo ng Church

Isa pa sa major feat na naranasan ko while on that retreat ay nakatapos ako ng isang libro in one seating. Dahil wala akong cellphone na need constantly i-check during break periods, I really felt like I am one with nature that time, at parang kausap ko lang in person ang mga characters ni Kuya Rei Lemuel Crizaldo, ang author ng Bili na Kayo ng Church. Ang unusual ng title ano? Pero sa title pa lang, magkakaroon ka kaagad ng idea what the book is about – the emerging commercialization of the church.

What’s interesting about this book is that it is presented in a “he said, she said” format. Para kang nakikinig ng usapan ng magkaibigang sina Sef and Nivz habang nagbabatuhan sila ng mga arguments about the church – answering our questions that we dare not ask sa mga church leaders natin. Sabi nga sa blurb ng libro, “ang pagpili ba ng church ay parang pagsha-shopping lang para sa bagong gadget? Sa dami ng nagsusulputang churches, alin kaya ang dapat mong puntahan? Kung lahat sila ay mag-iinvite sa iyo, anong gimik kaya nila ang makakahatak sa iyo?”

img_2350

Sef and Nivz presented our view of the church in opposing spectrums: one, that it must uphold and maintain its traditions despite the changing times and two, that it has to adapt to the cultural and preferential shifts of the churchgoers. Sa dalawang panig na pinakikinggan ko (err, binababasa), sa totoo lang nalito ako kung saan nga ba ang bias ko: I can identify with Sef and his frustrations with the institutionalized church, na hindi na tayo kinakikitaan ng mga pag-uugali na unang ipinakita ng early church fathers natin – pag-ibig, pagkakaisa, Christlikeness. I do also agree with Nivz, lalo na sa encouragement niya na huwag tayong mawalan ng pag-asa sa church dahil lang sa dungis ng mga taong bumubuo nito. If Jesus died for the church, why should we give up on her?

Nagpatikim din si Kuya Rei ng interesting facts about the church history in this book. Maging yung iba’t ibang mukha ng iglesia natin ngayon ay ipinakita rin niya: cell churches, house churches, community churches, traditional churches, mega churches, digital churches. May pros and cons. Ngunit kung ang tanong mo ay “should I stay or should I go?” at “if I stay, where do I stay?” ikaw na ang bahalang sumagot niyan based on your convictions. Ang masasabi ko lang, I appreciate how God sometimes lead us to questions unanswerable by either yes or no so we’ll learn to listen to Him intently, even in matters such as leaving or staying in a specific church family.

Before I end this post, I’d love to share this statement from Sef. Pertaining to church, he says “the institution is human, it is the identity that is divine”.

Actually habang binabasa ko ang libro, it’s as if my questions were being articulated and presented to me. Hindi lang pala ako ang may mga frustrations sa institutionalized church in general. Hindi lang pala ako ang nagtatanong, “why does it hurt to be in church?”. Pero through the years that I’ve stayed and served in the church, I began to love it not because of its flaws but in spite of it.

Grab a copy on Bili na Kayo ng Church available in all OMF and Philippine Christian Bookstores.

Use Data to See Photos

Sa panahon ngayon, hindi na lang sa mga eyeball, mga dokumento at mga binibiling produkto tayo napepeke.

Wala ka nang load pero kating-kati ka na na bisitahin ang newsfeed mo. Mabuti na lang at may free data service ang network mo. Habang busy ka sa pag-puso at pag-haha sa mga status ng mga beshiewaps mo sa facebook, biglang napukaw ang atensyon mo sa isang “balita” tungkol sa paborito mong artista na diumano’y pumanaw na kamakailan lang. Dala marahil ng masidhing emosyon, agad-agad din ay pinindot mo ang share button. Sayang, hindi mo nakita na kahina-hinala pala yung link, sabi kasi sa newsfeed mo “use data to see photo”, at wala kang load.Screenshot_2016-06-08-08-51-59-1

Fake. Peke. Hindi totoo.

Sa panahon ngayon, hindi na lang sa mga eyeball, mga dokumento at mga binibiling produkto tayo napepeke. As if hindi pa sapat na naloloko na tayo sa pag-ibig, pati rin pala sa mga impormasyon naloloko na rin tayo. Ika nga ng mga pantas sa social media, hindi lahat ng nababasa natin online ay dapat paniwalaan.

Nalinlang ka na rin ba ng mga fake news na nagkalat sa social media? Yung paniwalang-paniwala ka at nagpupuyos na ang damdamin mo tapos kalokohan lang pala ang lahat? Bago ka pa makahanap ng kaaway online o makatisod ng mga taong mas gullible sayo, narito ang ilang elemento ng isang fake news at kung paano mo makikilala ang PEKE sa hindi.

PPaninira. Madali mong makikilala ang isang fake news kung masyadong biased ang nilalaman nitong impormasyon. Hindi lang basta biased, mapanira pa ng reputasyon. Kaya’t mainam na basahin mo munang mabuti ang nilalaman bago ka mag-react. Objective pa ba ang sinasabi ng artikulo o ito’y opinyon lang na inilahok sa mga elemento ng balita? Maging mapanuri. Kung sa tantya mo ay sa halip na magbigay ng objective at factual na balita ang binabasa mo ay nanghihimok lang ito na maniwala ka na napakawalang-kwenta ng isang tao o grupo, o di kaya naman ay sinisiraan lang ang reputasyon ng iba, baka naman propaganda lang ang binabasa mo at hindi balita. Peke yan, bes. Mas peke pa sa kilay ng kapitbahay mo.

EEngaging title. Ito ang pinaka-effective sa lahat ng strategies ng mga tagapagpakalat ng fake news. Kaya ka nga napa-comment ng “PAWER” at napapindot ng share e. Ang isang fake news ay nagtatago sa isang napaka-engaging na title para maka-attract ng maraming readers. Naaalala mo pa ba yung mga links na patay na raw si ganito, si ganyan tapos may year pa? Sino ba naman ang hindi magiging curious dun, e lodi mo yun? Though hindi naman lahat ng may engaging title ay automatic fake news na, pero majority ng fake news ay kailangan magkaroon ng very catchy title para bumenta. Wag umasa lang sa free data at bumuo agad ng opinyon base lang sa title. At lalong wag agad ma-fall, kaya tayo nasasaktan e.

KKahina-hinala. Ang sabi nga sa isang TVC, “check the label”. Pagdating sa mga articles online, check the source. Wag mapagpatol. Sino ba ang nagsulat? Credible news agency ba? Ok sige, sabihin na natin na hindi ka masyadong bilib sa mainstream media, pero verified ba at supported ng facts and research ang balitang binabasa mo? Baka naman chismis lang. Bago ka mag-react, tignan mo kung sino ang nagsulat, cross-check mo kay google mo kung may iba pang nagsulat tungkol sa isyu na yun. Kung walang katulad na balita, magduda ka na. Kung sakaling statement naman ito ng isang prominenteng tao, bago ka mag-judge, i-check mo rin muna kung talaga bang sinabi niya ito, at kung ano ang konteksto kung bakit sinabi. Linawan ang mata, dahil pati website url nakakalinlang na.

EEmergent. Ang mga fake news, usually parang kabute kung magsulputan sa social media newsfeeds natin. Sunod-sunod, paulit-ulit, daig pa ang ex mong makulit. Minsan pa, kahit galing sa iba’t ibang pages at websites, pare-pareho ng naman ng caption, ng title at ng content. Yan ay dahil ang mga ito ay pinapaikot ng makinarya ng mga taong may masamang motibo sa pagpapakalat ng maling impormasyon. Kaya naman kapag napapansin mo na parang copy-paste na lang ang mga articles sa mga nauna mo nang nabasa, magtaka ka na. Isa talaga sa mga layunin ng mga fake news generator ay maging viral ang post nila sa pamamagitan ng mga gullible at hindi nagbabasang mga mambabasa. Kaya wag ka nang makisama. Don’t click that share button! You are wiser than that.

Umiwas sa P.E.K.E.

Nabubuhay tayo sa social media generation na ang lahat ay malayang magsabi ng sariling opinyon sa isang online platform. Ngunit hindi lahat ng nakapost online ay dapat mong paniwalaan. Pero maaari mo namang hingin ang tulong ng iba para naman mas factual and grounded ang tatayuan mong opinyon. Wag kang mahihiyang magtanong: Totoo ba? Hindi naman nakakabawas ng pagkatao ang fact-checking. Personally, I believe nakaka-cool pa nga ito. Haha!

Magkakaiba man tayo ng political preferences pero alam kong iisa lang tayo ng hangarin na dun tayo sa tama, dun tayo sa totoo. Mahirap naman kung puro lang tayo kuda tapos based sa fake news naman pala. Kaya ano pang hinihintay mo? Mag-load na to use that data to see photos!


Ang blog post na ito ay opisyal na lahok sa Saranggola Blog Awards 2017, Espesyal na KategoryaSaranggola 336x280.jpg

 

Bakit Parang Kulang?

Ruminations from recently screened Pinoy movies

Have you ever thought why sometimes, in spite of all the efforts you have put into things, at the end of the day you still feel like you’re either short changed, or worse you feel like a loser? Naalala ko yung isang TV ad tungkol sa isang bata na nag-try outs para makapasok sa basketball team pero he ended up one notch behind sa mga napili. Pero sa TV ad na yun, kahit hindi siya napili sa try outs, may noodles naman na nag-pacify sa kanya. Samantalang tayo, kahit sangkatutak na noodles pa ang kainin natin, mahirap burahin sa sarili na “sayang talaga!”

bakit parang kulang-Sa loob ng ilang linggong hiatus ko sa pagsusulat, medyo nawili akong manood ng movie na mag-isa. It actually started as an idea to cross out an item sa imaginary bucket list ko, but I found out na OK rin pala manood mag-isa. Pero ayokong masanay syempre. Iba pa rin na may kadamay ka sa pagtawa, pagtatanong at pag-iyak kung minsan.

Balik ako sa issue ko kanina. Sometimes I actually get hard on myself whenever I don’t live up to my own expectations. Minsan kasi ang taas ng standards na hinulma mo pero hindi mo nakuha yung output na inaasahan mo. Pero in reality, in life it doesn’t always depend on us. Maraming factors to consider, maraming elements ang gumagana why we end up achieving, or not achieving our desired results. What are these factors? Huhugot lang ako ng kaunti sa aking mga napanood.

Factor 1: Minsan sarili nating mga desisyon

100 Tula Poster

If you have watched 100 Tula Para kay Stella, alam kong kagaya ko, maiinis ka rin how the main characters, Fidel and Stella, decides for themselves. Siguro kung mababatukan lang natin ang mga karakter nila, nagawa na natin. “Dapat ganito, dapat ginawa mo yan, dapat kasi sinabi mo na agad!”. If the movie is about people who mess up with their decisions in life, the movie conveys that message very well. Lumabas ako ng sinehan that time na sobrang naiinis kasi they could have grasped what they really wanted in life but yet because of their irrational decisions, ayun, “nganga”. Pinaiyak lang tayong mga manonood. Ang sakit sa puso.

Pero hindi naman tayo naiiba sa kanila. We also end up making the wrong decisions. Kung sana hindi na natin pinagtagal ang isang bagay, kung sana ginawa na natin agad ang isang project, kung sana kinausap na natin agad ang isang tao… the list goes on. Minsan talaga we end up failing behind our goals kasi we choose the wrong decisions. However, these decisions must not impede us to grow. May these shortcomings serve as our launch pad to success, a pit stop to recharge and keep on fighting. Kaya laban lang mga Fidel!

Factor 2: Minsan mga bagay na wala tayong kontrol

LYSB_Poster_1Sa trailer pa lang ng Love You to the Stars and Back, nag-expect ako na iiyak ako e. Gusto ko talaga sa pelikula yung pinupukaw ang damdamin ko. Hindi ako nahihiyang aminin na mababaw ang luha ko, at gustong-gusto ko talaga kapag nalilinis ang mga mata ko. Haha! Pero honestly, medyo nabitin lang ako ng kaunti kasi di natrigger masyado nila Caloy at Mika ang tear ducts ko.  Pero their story about accepting tragedies in their life, sprinkled with their adventurous search for aliens and teenage antics is interesting enough to keep you focused. Nakakatuwa kasi medyo nakita ko yung sarili ko na parang ang tanda ko na pala, kasi I question the plot like, “Isang araw pa lang na road trip, may yakapan na? May malagkit na eye-to-eye contact na agad? Ang bilis ng emotional bond!” Wala lang, pakiramdam ko unti-unti nang nagma-manifest ang pagiging “tito” ko. Nevertheless, I love the story, siguro kasi may mga bagay na personally naka-identify ako, kagaya ng “bundok natin ito” and the setting is in Batangas. Haha!

Like Caloy and Mika, may mga bagay na hindi natin magawa kahit anong gusto pa natin kasi hindi natin kontrolado, hindi natin hawak ang sitwasyon. Kagaya ng sakit ni Caloy, yung pag-deny sa kanya ng kanyang ama, at ang pagkamatay ng ina ni Mika. Mga bagay na kahit ano pa ang gawin natin, hindi na natin kayang saklawan. We set standards, we set goals, we aim for something, then we end up feeling frustrated, hindi dahil nagkulang tayo, kundi dahil hindi lang talaga para sa atin. I remember the most intense scene sa LYSB ay yung sa bridge kung saan gusto nang magpakamay ni Caloy at nagtatanong siya sa Diyos kung bakit siya may cancer. He didn’t receive an audible answer but in the end, *spoiler* he was cured, and was given an opportunity with Mika. Kahit hindi natin kontrolado ang lahat, kailangan mo lang maniwala.

Factor 3: Minsan kinakain tayo ng sistema

Birdshot PosterI am not talking about oppa and Kdrama. I am talking about Birdshot, an Oscar-worthy movie, sobra. Hindi siya horror, pero kakabahan ka at matatakot. Ma-aappreciate mo ang cinematography at ang picturesque scenery ng isang nameless na rural area, pero gayundin manghihilakbot ka dahil kahit sa kasimplehan ng pamayanang pinakita, laganap pa rin ang korapsyon at police brutality, at kabuktutan sa sistema ng pamamahala. Ito ang pelikula na kahit tapos na ang palabas, nakaupo pa rin ako sa kinauupuan ko, nakatulala at nag-iisip, “anong nangyari?”. Pinukaw masyado ang damdamin ko. Lalo na yung huling eksena, nag-iwan ng marka sa isip ko.

Nakakalungkot na pinakita sa pelikula na ang ating mga ideolohiya, kahit gaano katayog at kaganda, ay kayang patumbahin ng bulok na sistema. Si Domingo, isang batang pulis na may puso upang maglingkod, ay unti-unting nagbago at nakiisa sa sistemang kanyang unang kinasuklaman. Dahil sa takot, dahil sa udyok ng nakararami, dahil pakiramdam niya wala siyang magawa, nagpatianod na lang siya sa agos ng karahasan at karumihan. Pinatay ng kanyang hepe at kanyang “partner” ang kanyang magandang ideolohiya.

Bakit hindi natin minsan naaabot ang inaasam natin? Dahil nagpapatianod na lang din tayo sa takbo ng mundo. Para tayong mga isda na sumasabay sa agos, ngunit sa kaibuturan ng ating puso at isipan, alam nating tanging mga patay na isda lang ang sumasabay sa agos.

Kagaya rin natin, minsan kahit hindi natin gusto ang isang bagay, ginagawa na rin natin kasi inuudyukan tayo ng iba. Ang maling sistema na hindi natin ginugusto ay nagiging bahagi na rin ng ating pagkatao. Bakit hindi natin minsan naaabot ang inaasam natin? Dahil nagpapatianod na lang din tayo sa takbo ng mundo. Para tayong mga isda na sumasabay sa agos, ngunit sa kaibuturan ng ating puso at isipan, alam nating tanging mga patay na isda lang ang sumasabay sa agos. Sabi nga sa Matthew 7:13, “wide is the gate and broad is the road that leads to destruction, and many enter through it.”. Wag tayong magpakain sa sistema.

Sidenote: Birdshot is Philippines’ official entry to the Best Foreign Language Film Category at Oscars. Kudos!

Sa tatlong factors na ito, san ka mas nakaka-identify kung bakit minsan parang kinakapos ka sa iyong goals? Pag-usapan natin yan.

How Waiting Benefits Us

May hinihintay ka ba? Seize this moment to savor the benefits of waiting.

As I am writing this piece, I am waiting for some things to happen:

  • Naghihintay ako ng isang major news for a major project I am working on.
  • Naghihintay ako ng weekend para makanood ng Kita Kita, dahil sobra na akong nai-spoil sa mga feeds sa timeline ko.
  • Naghihintay ako for that ‘great idea’ para marami na ako ulit na masulat dito sa blog kong ito.
  • I’m playing “Last Day on Earth” sa android phone ko at hinihintay kong matapos yung ‘walking time’ ng character ko.
  • Dahil kakatapos lang ng payday, hinihintay ko ulit yung susunod.
  • Ok, hinihintay ko siya. Hahaha!

How Waiting Benefits UsHonestly and modesty aside, alam ko na mahaba ang pisi ko when it comes to waiting. Pero syempre may mga araw at pagkakataon rin talaga na napipigtas din ang pisi ko. Naiinip rin ako, lalo na kung ang usapan ay mabagal na download speed ng internet! Naku, sobrang nakakainip at nakakainis yan.

Pero I know of some people na sobra-sobrang mainipin. Yung hindi mapakali kapag napirme sila sa isang lugar. Nagbigay ka na ng limang minuto at sigurado ka naman na dadating within that span of time, pero still, maiinip at maiinip pa rin sila.

Minsan may nakasabay kaming kumain sa isang ‘paluto’ food place. Dahil peak hours at maraming tao masyado, obviously matagal ang service. Pero after an hour of waiting, o higit pa siguro, iba na ang naging timpla ng lalaki. Nagmumura na siya, nanggagalaiti sa galit. Medyo cringe moment kasi nasa harapan ko siya. Ako rin naman sobrang naiinip na sa sobrang tagal ng order namin, pero hindi yata kaya ng powers ko ang magsisigaw sa isang public place.

O siguro kanya-kanya lang talaga ng tolerance yan. Ako kasi, I always have a book handy sa mga panahong napapalaban ako sa hintayan. Bawas bagot, bawas lungkot.

Pero bakit nga kaya may mga waiting season tayo? Like sa prayers. Bakit kailangan pa nating maghintay e alam naman na ni Lord ang mga laman ng puso natin. Tapos makapangyarihan pa Siya. Bakit kailangang umabot pa tayo sa mga pagkakataon na halos mag-breakdown na tayo sa paghihintay? Pero syempre, tanong ko, sagot ko. Haha! Here are some of my reflections while I am right here, in front of my laptop, waiting.

Waiting frees us time to do other things

In my case, habang naghihintay ng susunod na activity, nagawa kong magsulat. Bagay na hindi ko masyadong magawa lately sa sobrang kabusy-han. Kagaya rin ng nabanggit ko kanina, ang paghihintay ay panahon ko to catch up on my reading. Waiting time is actually a breather. Nasubukan mo na bang matagalan sa pila para makapagdeposit sa banko? Actually time ko yun para makapag-relax sa araw-araw kong pag-upo sa office. Hindi naman masama ang paghihintay, pero syempre I don’t want to be hypocritical na gusto ko talaga na palaging maghintay.

Waiting time is actually a breather… It gives us a pause.

Pero come to think of it: waiting gives us a sudden break from what doing successive things. It gives us a pause. Para hindi ka naman ma-umay sa buhay.

Waiting reveals something in us

During those times na sobrang inip na inip ako, lumalabas ang attitude ko pagdating sa isang bagay. Halimbawa na lang kapag sobrang bagal ng internet, tapos totally mawawalan talaga ako ng connection, naku buong araw talaga na naiinis ako. Sa isip ko sobrang galit na galit ako sa mga network providers for giving us crappy service. Pero sa totoo lang, I know in my heart na kaya ko naman tumagal kahit walang internet.

Kapag naghihintay tayo at naiinip, minsan nakakagawa tayo ng mga bagay na nagbibigay ng clue sa ating mga priorities. Siguro in my case, may mild case ako ng FOMO (Fear of Missing Out). Kaya saludo ako sa mga singles na marunong maghintay e, kasi it just proves na their priorities in life far exceeds their desire for romantic relationship.

Waiting strengthens our faith in what is to come

Nothing purifies our faith best than the season of waiting. Si Father Abraham, ang tagal ng hinintay niya bago siya biyayaan ng anak – umabot muna siya ng 100 years old!

 

More than doing things to fit into your schedule while waiting, mas magandang madevelop ang ating faith and hope na “He who promised can be trusted”.

Si Jacob, naghintay ng 7 years (plus 7 years ulit para maging totally legit) bago makuha ang pinakamamahal niyang si Rachel.  Si Jesus din, naghintay muna ng 30 years bago tuluyang mag-embark sa kanyang public ministry. Faith is tested and purified through seasons of waiting.

More than doing things to fit into your schedule while waiting, mas magandang madevelop ang ating faith and hope na “He who promised can be trusted”. May mga pangako si Lord sa atin na kailangan nating hintayin ang katuparan. And while waiting, anong dapat nating maging attitude? Dapat mas nagiging dependent tayo kay Lord, mas nagiging excited tayo kay Lord, at higit sa lahat dapat mas nagiging faithful tayo kay Lord. At ang paghihintay natin ang magde-determine kung ganito nga ba ang nagiging attitude natin sa Kanya. We should love Him more than His gifts and promises. We should love Him for who He is.

May hinihintay ka ba? Seize this moment to savor the benefits of waiting.

Ok, balik na ako sa android game ko J

Unspoken Rules on Social Media

Masaya sa mundo ng social media. Pero let us not deviate from its intended purpose, yung maging mas connected tayo sa isa’t isa.

No one can argue how instrumental and monumental social media is sa lahat ng areas ng buhay natin. I grew up in a time na wala pang Facebook at dial-up pa ang internet connection, pero parang hindi ko na yata ma-imagine pa na bumalik sa panahong iyon. Ay wait, i-qualify ko yung sinabi ko. Haha! Siguro yung simplicity ng buhay noon gusto kong balikan, pero pagdating sa mga “tools of the trade” at mga productivity features of today’s technology, malaking tulong talaga.

Unspoken Rules on Social MediaSabi nga, the greater the opportunity for good, the greater the opportunity for evil. Ang bilis ng transfer ng information ngayon. And information comes in different faces – good news, bad news, depressing, informative, cringe-worthy, motivating, etc. Minsan pa nga, detrimental pa to the welfare of others. We live in the era of information right before our tiny screens. Ang tanong lang ay kung paano natin ginagamit ang mga information na ito? Nakakalunod ano? Ang social media na dapat sana ay for “socialization and connection purposes” ay nahahaluan na rin ng kalokohan.

​How do we make the most out of the blessings of technology, particularly that of social media? Meron akong ilang practical tips:

  1. Kumustahin mo rin, wag puro Everwing

I play Everwing, yung bagong game na kinaka-adikan ng marami. Ang catch lang ay kailangan mo pang mag-send ng “play with” message or “challenge” sa mga online friends mo para mas ma-enjoy mo yung game. Kaya naman maraming chat boxes ang napupuno na ng mga Everwing messages. Pati yung mga online friends mo na matagal mo nang hindi nakakausap biglang nag-pop up ang chat bubble dahil sa Everwing request niya. Maraming patay na GC rin ang muling nabuhay. Haha! Pero magandang opportunity to to reach out your long lost friends and catch up with GCs. Makipagkwentuhan ka rin, wag lang flood ng Everwing. Mas enjoy makipag-compete ng scores with friends kaysa naman mainis sila sayo kasi ang kulit-kulit mo. Invite them to play with you, hindi yung binubulabog mo lang ang messenger nila. Haha! 🙂 At sa mga nakukulitan sa akin, sorry po. Laro tayo. Hehe!

  1. Magrerespond ng “going” tapos biglang drawing? Wag ganun.

Maraming pagkakaibigan ang nasisira dito. Kung hindi ka pa naman sure na makakasama sa lakad ng barkada, wag ka nang masyadong magpabida at magsabing sure ka na. Wag kang masyadong paasa. Update the group, kasi effort kaya mag-prepare at magplano. Wag kang basta mawawala kapag malapit na ang usapan. Be honest and transparent, nakakasira yan ng integridad. Pero honestly, wala naman akong hugot, promise. Hahaha!

  1. Cooperate din sa GC para sa huli hindi ka masisi.

Gawain ko na i-turn off ang notifications ng mga group chats where I belong. Madali kasi akong ma-distract sa dami ng messages at nao-overwhelm ako kapag sobrang haba na ng kailangan kong i-backread. Pero try to keep up with the conversation pa rin. Lalo na kung kailangan mong ma-update sa mahahalagang discussions ng group kagaya ng anong oras ang lakad, magkano ang contribution at sino ang magdadala ng pagkain. Kung hindi ka updated, at hindi ka rin marunong magtanong, naku baka masisi ka sa huli.

  1. Wag mo silang inisin sa hobby mong pangsi-“seen”

Same with No. 3, maraming puso ang nasasaktan sa mga hugot at jokes nila na hindi mo naman pinapansin. Sayang effort. Huhu.

  1. Kung alam mo nang may pambubully, wag ka nang sumali

Sa dami ng mga status posts, videos at pictures na kumakalat online, hindi maiiwasan na maraming mga private individuals ang naco-compromise at nauuwi pa nga sa bullying. If you think na hindi na maganda at nakakasakit na, wag ka nang makigaya pa sa iba. Hindi mo lang alam how does a person feel kung ang lahat sa social media ay may hindi magandang sinasabi tungkol sa kanya. Don’t be an accomplice to bullying.

  1. Magtimpi kahit kaunti. Hindi lahat ng drama nilalabas sa social media.

May iba sa atin hindi makapigil sa sarili, lahat na lang sa social media sinasabi. Remember that whatever you put in social media ay maaaring makapukaw ng interest ng public. Kung hindi ka handa sa mga comments ng iba, aba’y magtimpi ka. Given na page mo yan at walang pwedeng pumigil sa mga gusto mong i-post online, pero be more responsible at aware sa mga maaari mong ma-fish na comments. Sige ka, ikaw rin. Pero friendly advice: hindi lahat gusto ng drama palagi ang nababasa.

  1. Be wise. Ang taong gullible, sa fake news mapagpatol.

Ang daming fake news online grabe! Pero ang mas marami, yung nagse-share ng fake news. Hahaha. Pwede ba tayong maging mas matalino sa pagdi-disseminate ng information online? Don’t just base on the clickbait headlines. Basahin rin ang contents. Verify with credible sources kung totoo ang balita. Be responsible online. Wag maging gullible.

Masaya sa mundo ng social media. Pero let us not deviate from its intended purpose, yung maging mas connected tayo sa isa’t isa. Maraming away at divisions ang nabubuo from the very thing that should connect us. Maging mas wise at responsible tayo as we behave online.