Ebas Generation

Whatever we say most often, and the manner how we say it, reflects the condition of our heart.

Advertisements

For sure nakita mo na ang mga ganitong eksena sa kalsada:

  • May naglalakad sa na magkarelasyon na sobrang affectionate sa isa’t isa. Mapapadaan sila sa grupo ng mga kalalakihan at once magkapaalaman na ang dalawang magkasintahan, mangangantyaw ang mga kalalakihan, sisigaw nang “hindi ka mahal niyan!” or “maghihiwalay rin kayo!” o kaya, “walang forever!”
  • May babaeng napakaganda ng porma, accentuating her natural beauty dahil sa above-the-knee dress niya. Mapapatingin ang ilang kababaihan sa kanya, titignan ang glamorosang babae in a way bordering between humiliation and appreciation. May ismid pa pagkalagpas ng subject, sabay comment ng “hindi naman kagandahan”.
  • May batang nagta-tantrums sa kalsada, getting the attention ng mga tao sa paligid. Hirap na hirap na ang nanay niya para patahanin ang anak dahil may bitbit pa siyang mas batang anak at isa pang sanggol. Titingnan siya ng mga ibang nanay pa sa paligid, bumubulong nang may panghahamak “napaka-iresponsable naman. Sunod-sunod naman kasi mag-anak!”

Ebas GenerationPamilyar ba ang mga eksena? Marahil ikaw mismo na-experience na ito. O kaya naman baka ikaw mismo ang nagbibigay ng mga opinyon na kagaya ng mga nabanggit sa itaas, wag naman sana. May mga tao na nagbibigay ng mga unsolicited opinion sa iba – kahit sila mismo ay wala namang kinalaman o nalalaman man lang sa pinagdadaanan ng kanilang mga subject of criticism. Ang mga taong wala namang pakialam sa welfare ng iba ay all of a sudden nagkakaroon ng “say” sa status ng iba, yun nga lang kadalasan ay para lang mapagkatuwaan, or mapatunayan sa sarili na nakaaangat sila.

Sa totoo lang, ang dami nating ebas.

Ebas /eh-bus/ png. Salita, sabi, daldal, kwento. 

Isang salitang kalye na ang ibig sabihin ay sinasabi. Ang taong maraming ebas ay taong maraming sinasabi.

Halimbawa:

  1. Ang simple simple lang naman ng tinatanong ko, ang dami mong ebas.
  2. Ang dami mong ebas tungkol sa kanya. Lagot ka kapag nalaman niya yan.

Pansin ko lang, masyado nga tayong maraming napapansin at binibigyan ng komento. We are now in the information age kung saan ang ating mga idea, suhestiyon, opinyon maging ang mga kritisismo ay madali nang mag-circulate sa maraming mga tao. Ang anumang sinabi mo ngayon ay maaari nang umabot sa kabilang panig ng daigdig dahil sa mabilis na palitan ng mga FB status, tweets at blog posts. Hindi na ito mapipigilan. Bahagi na ito ng ating pag-unlad at pamumuhay.

Hindi ito masama. Ipinaglaban ng ating mga bayani ang tinatamasa nating karapatan sa malayang pamamahayag. Ipinaglaban ng ating mga ninuno ang pagkakataon upang hindi tayo masikil sa ating mga opinyon at idea. Malayang bansa tayo, at ito ay pinagbayaran ng buhay nang mga nauna sa atin.

Ngunit nasasayang ang ating karapatan sa tuwing ginagamit natin ito para lang makapanlibak ng tao. Tumingin ka sa social media feeds mo ngayon – hindi ba’t punong-puno ito nang mga impormasyong hindi mo malaman kung verified ba o hindi ang pinagmulan. Hindi na mawari kung ano ang tama sa mali. Dahil ang lahat ay maaaring makapagpahayag, ang kapahayagan ay umaabuso na at nagiging mapanlibak, mapanghusga o mapanghamak. Nawawalan na tayo ng respeto sa isa’t isa.

Masaya tayo sa pakikipagkwentuhan at pakikipagkapwa-tao. Bahagi ito nang kultura. Subalit sa pagiging bukas na libro natin, ninanais din nating bulatlatin ang libro ng buhay ng mga taong wala namang kagustuhan na sila’y basahin ng sinuman.

Iniisip natin na bahagi ng kulturang Filipino ang pagiging open book sa tao. Pansinin ang mga kanto at mga tindahan – hindi nawawalan ng umpukan. Masaya tayo sa pakikipagkwentuhan at pakikipagkapwa-tao. Bahagi ito nang kultura. Subalit sa pagiging bukas na libro natin, ninanais din nating bulatlatin ang libro ng buhay ng mga taong wala namang kagustuhan na sila’y basahin ng sinuman.

Now that the community is slowly shifting from being face-to-face and personal to being virtual and impersonal, mas nagiging vulnerable lalo ang buhay ng mga tao sa kamay ng mga malisyosong maraming ebas. Online gossip. Online slander. Online shaming. Isang post, tweet and share at madali nang makakapanira, makakapanghamak, makakapanghusga nang iba – on a massive scale. At ang motibo – makahakot ng likes at social approval. Hanap-kampi kumbaga.

***

I don’t want to end this post sounding more like a rant. I would like to offer something of value pa rin – more so, biblical, spiritual value.

If you are a believer of Jesus, though this sounds like a cliché, but you must be responsible for every comment you express to people – be it in real world or virtual. Maging careful sa bawat sinasabi. Mahirap lalo pa’t exposed na exposed tayo sa mga unhealthy conversations. Personally, I was rebuked by a friend hardcore for a joke I thought is plain funny, but is actually disgraceful and degrading pala. I’ve learned my lesson the hard way. The Apostle Paul instructs us:

Let your conversation be always full of grace, seasoned with salt, so that you may know how to answer everyone. – Colossians 4:6 NIV

Paano nga ba tayo magbigay nang komento sa iba? Nakakasakit, nakakapanlibak? Nagbibigay ba tayo ng buhay sa ating mga salita? O kagaya natin ang mga naunang examples na nabanggit ko? Agent ka ba ng mga unsolicited opinion na mapanakit ng puso?

Whatever we say most often, and the manner how we say it, reflects the condition of our heart. Remember what Jesus has said:

The good person out of the good treasure of his heart produces good, and the evil person out of his evil treasure produces evil, for out of the abundance of the heart his mouth speaks. Luke 6:45 ESV

Gayundin naman, out of the abundance of the heart, the FB status speaks.

Hanggang dito na lang din. Ang dami ko nang ebas at mga unsolicited advice. Shut up na lang ako.

Saan ka nga ba Humuhugot?

Yung mas humuhugot pa tayo ng inspirasyon sa mga human relationships natin more than Him.

bakit ka nga ba HUMUHUGOT-Gone are the days na ang mga kabataan ay nagbibitaw ng mga pick-up lines at mga cheesy jokes. A few years ago, uso ang mga “ways to win her heart” at mga “how to catch his attention”. Ngayon ang uso ay mga “hugot”, na sinusundan pa ng “walang forever” at “maghihiwalay rin kayo”. Bentang-benta sa atin ang mga negosyong may kaunting touch ng ka-bitteran at encouragement sa pagmo-move on. Nagbabago nga talaga ang panahon.

Being a hopeless romantic myself, samahan mo pa ng pagkahilig ko sa mga mabulaklak na salita, tuwang tuwa talaga ako dati sa mga pick-up lines. Those catchy little phrases were my attention catchers whenever I speak before a group of youth. Pero ngayong mga salitang pa-hugot na ang in sa panlasa ng mga kabataan, medyo kailangan ko na ring mag-upgrade ng artillery ko. This is my observation sa mga kabataan ngayon – most of the time you can win their attention with your wit. Kapag may pagka-smarty-smarty ka, malaki ang chance na makukuha mo ang kanilang atensyon necessary as you unload the gospel story.

Sa dami ng humuhugot ngayon, nagiging katatawanan na siya. Ako mismo, I find most of the hugot lines on the internet both as amusing and intellectual. Nakakatuwa ang katabaan ng utak ng mga nasa likod ng mga ito! It just proves how resilient we are as a nation – hindi lang tayo sa mga bagyo at baha matatag, maging sa anumang uri ng unos na dumarating sa ating mga puso. Ano naman kung mabroken-heart? Isang hugot lang yan!

Pero ano nga ba ang nasa likod ng ating mga pag-hugot?

  1. Isa ka nang bitterana

Marahil ay naranasan mo nang masaktan, hindi lang nang isang beses kundi maraming beses na. Sa sobrang exposure mo sa sakit, naging hustler ka na. Alam na alam mo na ang pakiramdam at naging manhid ka na dito. Pero gayunman, kabilang ka pa rin sa mga umaasang darating din ang panahon na mapapalitan ng tamis ang bawat pait at lalabas din ang sweet tooth personality mo.

Hugot 1
Image taken from https://kami.com.ph/8929-elections-hugot-lines.html
  1. Lunod ka na sa luha ng iba

Sa araw-araw ka ba namang iyakan ng mga kaibigan mong akala mo kasama sa marathon kung maghabol sa jowa nilang ilang beses na silang iniwan, syempre mapapahugot ka talaga. You learn by experience ika nga, pero sa experience ng iba.

Hugot 2
Image taken from https://www.wattpad.com/200184000-ms-hugot-hugot-lines
  1. Reflective ka lang talaga

Ikaw yung tipo nang taong hugot nang hugot kahit wala namang lovelife; yung huhugot na lang bigla makakita lang ng maruming basahan, tuyong dahon o kahit gamit na tissue paper. Lahat na lang ng bagay kaya mong bigyan ng hustisya. Hindi ka man lunod sa luha ng iba, lunod naman ang iba sa kakahugot mo out of nowhere.

Hugot 3
Image taken from http://www.manillenials.com/twitter-hugot-lines-class-suspension/
  1. Add your personal reason

At walang makakapigil sayo.

Hugot 4
Image taken from https://twitter.com/pinoyhugotlines/status/742317502613463040

Last year dahil sa That Thing Called Tadhana, naging pambansang destinasyon para mag-move on ang Sagada. Ngayon, salamat sa bagong commercial ng McDonalds, naging mas malapit at mas affordable na ang pagkalimot kay ex – no need na para umakyat nang bundok. Burger McDo lang, mapapakanta ka na ng “tuloy pa rin ang awit ng buhay ko”.

Magandang mai-release natin ang ating mga hinanakit at pait sa buhay. Malaking bagay na ang anumang nagpapasakit sa ating puso ay mailabas natin para tayo ay makarecover. May mga therapy pa nga na ginagawa ang iba na kailangang magbasag ng mga pinggan sa pader para makapagrelease. Unfortunately for some, mas pinipili naman nila ang maglaslas. Umibig – nasaktan – lumuha – nagselfie.

Kaya nga tinawag siya na moving on ay dahil kailangan mong pumunta from one place to another – from a place of hurting and pain to a place of recovery and freedom from bitterness. Ngunit hindi magiging madali ang proseso. Sa iba, ito ay mabagal at sa iba naman ito ay madali lang, no need na sumunod sa Popoy rule na three months. Ang pagmo-move on ay hindi isang karera na kailangan mong mauna sa iba – ito ay isang paglago tulad ng isang binhi. Sa paglipas ng panahon, mas yumayabong ka at nagiging mas matatag.

May mga instances sa Bible na kahit si Jesus ay napapa-hugot din from His surroundings to drive important points para mas maunawaan natin ang mga gusto Niyang sabihin. He’s the best teacher after all.

Nang minsang kumain siyang kasama ng mga tax collectors and “sinners”, mga social outcasts nang panahon nila, pinag-chismisan siya ng mga ruling religious men. Kaya’t nagsimulang humugot si Jesus:

“Suppose one of you has a hundred sheep and loses one of them. Doesn’t he leave the ninety-nine in the open country and go after the lost sheep until he finds it? And when he finds it, he joyfully puts it on his shoulders and goes home. Then he calls his friends and neighbors together and says, ‘Rejoice with me; I have found my lost sheep.’  I tell you that in the same way there will be more rejoicing in heaven over one sinner who repents than over ninety-nine righteous persons who do not need to repent.” – Luke 15:4-7

Sa labis na pag-ibig din Niya sa atin, with deep emotions and compassion may isa pang hugot si Jesus:

“Jerusalem, Jerusalem, you who kill the prophets and stone those sent to you, how often I have longed to gather your children together, as a hen gathers her chicks under her wings, and you were not willing.” – Matthew 23:37

Sobrang mahal tayo ni Jesus and out of His great love for us, He wants us not just to know about it but to experience it as well. Ngunit maraming pagkakataon rin na nasasaktan lang natin Siya. Gustong-gusto niya tayong makausap at makasama ngunit hindi natin Siya pinapansin. Ang mas masakit pa, mas humuhugot pa tayo ng inspirasyon sa mga human relationships natin more than Him.

Maraming gustong sabihin si Jesus sa atin. Buksan mo lang ang Bible mo at mamangha sa napakaraming hugot ni Jesus – hugot nang pagmamahal at hindi ng bitterness, hugot upang tayo ay mag-move on towards Christ-likeness from a life of brokenness.

May mga hugot tayo sa buhay at kadalasan puno ito ng bitterness. I encourage you na in all of these hugot sentiments, mas humugot tayo ng lakas, inspirasyon at tunay na pag-ibig from Jesus Himself.

Ang Boto Ko

Tayo ay bumoboto hindi lamang para sa ating mga sarili kundi para sa ating mga anak at mga apo.

Ang Boto KoBGM: “Sana Kahit Minsan” by Ariel Rivera

Ilang linggo, or should I say buwan na rin ang lumipas at medyo naumay ako literally sa mga political posts na nababasa ko sa news feed ko. Siguro kaya rin nakakaumay kasi araw-araw at maya’t maya din akong bumibisita sa mga SNS ko. Malamang din, hindi lang ako ang may ganitong istorya. Sa henerasyon natin ngayon, essential na nga rin nating maituturing na marinig ang “boses ng mundo” thru social media.

So, oras na nga lang ang binibilang at halalan na, at hindi ko inaasahang matatapos ang “party” sa social media in just a matter of two or three days. Sigurado akong magpapatuloy ito nang mahaba-habang panahon pa. Honestly, I find it both intriguing and amusing how my friends view political issues at hand. Natututo rin ako. Not a few times I am tempted to jump into various conversations pero isang blessing na marahil sa akin na bukod sa alam kong “pikon” ako at maramdamin, I am under oath to be non-partisan bilang isang credentialed worker ng aming church denomination.

Noong una, nagigitla ako sa mga nakikita at nababasa ko as newsfeed ko, realizing that there are people who are so willing to risk their image and friendships in order to be heard, to express their opinions, or sometimes their angst. Saan galing ang passion? Saan galing ang sobra-sobrang zealousness bigla?

Pagpasok ng taon, since kilala naman na natin kung sino-sino ang mga nagnanais na pumalit bilang Pangulo at Pangalawang Pangulo ng bansa, sa totoo lang ay nakapili na ako ng nais kong iboto. Ibinatay ko ito hindi lamang sa kakayanan at sa kahusayan sa larangan ng paglilingkod sa bayan, kundi sa exemplary track record na meron siya. Actually lahat naman sila ay may magandang mga plataporma at naising pagbabago sa bansa. Hindi man natin alam ang tunay na motibo sa kanilang mga pagkatao at pagnanais na makamit ang pinakamataas na posisyon sa bansa, pero alam naman natin na lahat sila ay may kakayanan. We just look at them differently and with personal biases.

Ngunit habang tumatakbo ang mga araw, mas dumarami ang opinyon, mas lumalawig ang diskusyon, mas bumubuhos ang emosyon. Pakiramdam ko nga nawawalan na tayo ng respeto sa isa’t isa, nalilimutan na natin na higit sa pagiging botante, tayo ay una munang naging mga marangal na tao at mga Pilipino. Noong una, nagigitla ako sa mga nakikita at nababasa ko as newsfeed ko, realizing that there are people who are so willing to risk their image and friendships in order to be heard, to express their opinions, or sometimes their angst. Saan galing ang passion? Saan galing ang sobra-sobrang zealousness bigla? Then it dawned upon me. I believe that what we see in social media doesn’t necessarily mean na kung ano ang attitude ng kanilang sinusuportahang leader ay ganun na rin sila. We are just so fed up with what’s happening in our government system to the point na sumosobra na ang ating zealousness, screaming for change. We are so fed up, and we rally behind our chosen representatives believing that they will serve as our champion in our fight against the horrors of the past and challenges of the future.

A day before the national elections, I revisited my preferences for a leader. Masyado pala akong nakatingin sa opinyon ng iba. Masyado pala akong nakatuon sa standards na dinidikta ng tao. Kagaya ng ilan (o marami?) sa atin na either sumasabay lang sa bandwagon o di kaya ay mas pinipili to go against the tide, minsan nakikita ko ang sarili ko sa alinman sa opposite ends ng spectrum na yan. Malaking bagay ang election series namin sa church as I am writing this post, at ang pagkakagising ng diwa ko sa tunay na responsibilidad ko sa pagboto at ang halaga nito.

My vote is an expression of worship.

Inaamin ko na ang naging basehan ko sa pagpili ay solely ang competence at track record lang. Narealize ko na kulang pala ang mga ito. I know that there will be endless discussions on the presumed separation of spiritual matters and politics but as I Christian I believe that Politics and Faith will always be intertwined. Hence my vote is not just an exercise of my right of suffrage but an expression of worship as well. Nakikitaan ba ako ng pagsamba sa mga pananaw ko patungkol sa pagboto at pagpili ng tamang lider ng bansa? Sana naman.

My vote must be a righteous choice.

Ako ay isang Pilipino, ngunit higit sa aking pagkakakakilanlan ay ang aking pagiging Kristiyano, kaya naman ang aking pagpili ay dapat nagpapakita ng aking allegiance kay Hesus at sa Kanyang mga panukala. Kung sa pamantayan ng Diyos, wala naman ni isa ang papasa sa pamumuno.

Ako ay isang Pilipino, ngunit higit sa aking pagkakakakilanlan ay ang aking pagiging Kristiyano, kaya naman ang aking pagpili ay dapat nagpapakita ng aking allegiance kay Hesus at sa Kanyang mga panukala. Kung sa pamantayan ng Diyos, wala naman ni isa ang papasa sa pamumuno. Are we left with a choice kung sino ang “lesser evil”? I don’t think so. Kung magkakaiba man tayo ng pipiliin base sa ating convictions, does it mean one has become “lesser Christian” na rin ba? Obviously not! Our Christianity is never defined by the presidential choices we make but by what Christ has done. Ngunit ang pagboto natin lalo na kung tayo ay mga mananampalataya ni Kristo ay dapat anchored in His Word. Sino ba sa mga choices ang alam mong kumikilala sa Diyos?

My vote is my investment for the future.

Tayo ay bumoboto hindi lamang para sa ating mga sarili kundi para sa ating mga anak at mga apo. Hindi ito isang national occasion na masaya dahil walang pasok, ito ay isang investment para sa future. Ito’y isang pagtataya para sa kanilang pag-aaral, sa kanilang papasuking propesyon, sa uri ng kanilang transportasyon, komunikasyon, seguridad at iba pa. Our vote is to send the future generation a message that we love them and we care for them. So refusing to vote is to say otherwise. Ngunit higit sa pagtitiwala sa lider ng kinabukasan ng ating bansa at mga pamilya ay ang pagtitiwala na nasa Diyos pa rin ang kapangyarihan at sovereignty over all the affairs of the nation.

Sa pagtatapos ko sa mahabang post na ito, may ilang bagay lang akong idadagdag:

  1. Base sa aking mga realizations lately, ang first choice ko para maging presidente at bise presidente ay nabago na. I’ll go for ________________. 🙂
  2. Wala talagang kinalaman ang kanta ni Ariel Rivera sa post na ito. Masaya lang siyang pakinggan. Nakaka-boost ng creativity. Haha!
  3. Trivia: Eleksyon noon, after kong bumoto nang sinagot ako ng ex-girlfriend ko. ComElec Registration din para sa aking unang pagboto nang una akong nag-fieldtrip sa friendzone. Yung totoo, anong meron sa eleksyon at di yata sila boto sa akin? Hahaha!
  4. I-download ang free ebook ng OMF na “What About the Philippine Politics?”. May maikli akong participation sa librong iyon. O kaya naman, bilhin niyo na rin ang physical book for just P100.

Guys, let’s go out and vote!

Tayo’y Pilipino Bago Naging Botante

One week to go at eleksyon na. Pipili na tayo ng bago nating mga pinuno. And while the election fever intensifies, what matter most is that we will all vote based in our convictions. Manatiling makatao habang nagpapaka-Pilipino.

A few weeks ago nung magkaroon ng opportunity for me to write about Philippine politics hosted by OMF Christian Writers’ Fellowship. I just took the chance to express my opinion on the topic: What do you feel strongly about in these coming national elections, in the light of your faith? I’m not that confident with my political views, pakiramdam ko kasi masyadong mababaw ang alam ko sa topic. Yet, I gave it a shot. And so here it goes:

Tayo’y Pilipino Bago Naging Botante

Martin M. Valenzuela

Tayo ay isang bansa na hinahati ng maraming mga bagay – hinahati ng mga pulo, hinahati ng mga diyalekto, hinahati ng pananampalataya o ng kawalan nito, hinahati ng mga issues ng lipunan at issues ng moralidad. Lalo’t higit ngayong nalalapit na naman ang halalan, muli na naman tayong mahahati base sa kulay at political party ng mga politikong ating sinusuportahan. Kung dati pula’t dilaw lang ang kulay ng magkalaban, ngayon ang liga ay bukas na sa kahit anong kulay – maging sa kahel, asul o sa mala-banyagang “sky blue” man.

Hindi pa man nga nagsisimula ang panahon ng kampanya, unti-unti nang napupuno ang social media feeds natin ng iba’t ibang mukha ng suporta at batikos mula sa mga indibidwal at mga grupo. At kahit matapos na ang election fever at may maiupo na tayong bagong pangulo, hindi pa rin natin inaasahan na ang bangayan at pagkakawatak-watak natin sa maraming bagay ay matatapos na rin kasabay nito.

Salamat sa teknolohiya at sa information age, kung ikukumpara sa mga nakalipas na panahon, masasabi ko na mas involved na tayo sa mga national issues ngayon kagaya ng halalan. Mas pinahahalagahan natin at binibigyan ng halaga ang ating opinyon sa mga bagay na makakaapekto sa ating mga karapatan at pinaniniwalaan. Ngunit sa madalas nating paggamit ng ating karapatan sa paghahayag ng ating nararamdaman, nalilimutan na nating ikonsidera ang damdamin ng iba. Masyado na nating itinutulak ang ating pananaw na politikal sa mga taong lihis ang paniniwala sa atin, sa puntong nawawala na ang respeto natin sa iba. Sa pagtutulak natin ng ating karapatang-pantao, nalilimutan na rin ba ang natin ang pagiging makatao?

Sa kabila ng naglalabasang mga black propaganda at mapanirang-puri na mga intenet memes, mga mapanlait na batikos na na-eextend hindi lang sa mismong politiko kundi hanggang sa mismong pamilya at mga tagasuporta, nasaan nga ba tayo bilang mga Pilipino? Habang lumalaon ba ang panahon mas bumababa ba ang kalidad ng ating pagtatantya sa kakayahan ng tao base sa kulay ng kanyang balat, sa eskwelahang pinagtapusan, sa lugar na kinalakhan, sa temperament at sa angas ng pananalita? Sa ganitong antas ng diskusyon tayo natatalo bilang mga Pilipino – at lalong nagkakawatak-watak. Nawa’y sa pagtakbo ng panahon tayo’y maging mas matalino sa pagpili, at mas makatao sa ating paglalahad ng pagsang-ayon, o hindi pagsang-ayon.

Maaaring magkaroon tayo ng magkakaibang pananaw sa pagpili ng lider ng bansa. May kanya-kanya tayong nais suportahan at platapormang pinaniniwalaan. Bilang isang malayang demokratikong bansa, maaari nating piliin ang susunod na pinuno ayon sa ating sariling convictions. Hindi tayo maaaring suhulan o diktahan ng sinuman maliban kung hahayaan natin sila. Ngunit sa lahat ng pagkakaibang ito, may isang bagay na nagbubuklod sa atin at ito ay ang ating pagiging Pilipino.

Bago pa man tayo naging mga botante, tayo ay nauna munang maging mga Pilipino. Bago pa man tayo nagkaroon ng preperensya sa mga kumakandidatong lider ng bansa, nauna muna tayong maging mamamayan ng bansa. Kaya higit sa mga partido politikal, ang mas higit na dapat mangibabaw sa ating halalan ay ang ating pagiging makatao na pinatutunayan ng ating pagiging marespeto sa opinyon at paniniwala ng iba.

Ngunit higit sa lahat, bago pa man tayo naging Pilipino, tayo ay una munang naging anak at lingkod ng Diyos. Bilang isang Christian nation sa Asya, mas higit na dapat tayong kakitaan ng respeto at pag-ibig sa isa’t isa. Hindi politika ang nagbibigay sa atin ng identity at national heritage. Tanging kay Hesus lang at sa ating pananampalataya sa Kanya tayo nagkakaroon ng tunay na pagkakabuklod-buklod sa kabila ng ating pagkakaiba-iba. Kay Hesus, ang politika ay may kabuluhan. Kay Hesus, ang gobyerno ay nagkakaroon ng katwiran. At bilang mga tagasunod ni Hesus, sa atin nawa magsimula ang pagwawaksi sa mga bagay na maaaring maging sanhi ng ating pagkakawatak-watak bilang isang kristiyanong bansa.

I’m so privileged that an excerpt from what I’ve written was chosen to be a part of OMF’s hot-off-the-press “What About Philippine Politics?” which is a collection of essays about faith and politics and how they coincide, from the voice of respected church leaders, best-selling authors, bloggers and “regular” people.

The best thing about this book is that you can secure a FREE digital copy, and you are free to share the ebook as well. Maganda na bukod sa pagshare ng iyong opinyon sa napupusuan mong kandidato, ibahagi mo na rin ang mga opinion ng mga taong nakapaloob sa librong ito patungkol sa pulitika at pananampalataya. Download your copy here: http://omflit.com/whataboutphilippinepolitics/. Pero kung gusto mo rin ng physical book, you can purchase one for P100 only. I got mine! 🙂

Bilang isang Pilipino sa panahon ng social media, isang malaking ambag ang magbahagi ng mahalagang opinyon sa iba. Ngunit bukod sa pag-click ng like, share at comment, mas mainam pa rin ang aktwal na pakikilahok sa pagbabago ng bansa – at magsisimula ito sa darating na halalan. Botante, handa ka na ba? Uulitin ko lang, sa darating na halalan, manatiling makatao habang nagpapaka-Pilipino.

An Attitude of Gratitude

Gratitude is an attitude that comes out of habitual thanksgiving.

An Attitude of GratitudeIt’s the time of the year again when gifts come pouring into our lap, bills and coins go into circulation and people tend to be more emotional than any time of the year. Merry Christmas folks! Welcome to the season of gifts and Yuletide cheers!

But more than receiving gifts, this is the season when we need to embrace the attitude of gratitude more tightly. This is the season when we are highly gullible to think we deserve more. We expect, we assume, and if we don’t get what we want – we might end up sulking.

When I delivered a message on gratitude last Sunday for the Salt and Light Sundays Christmas party, I shared this story:

Two old friends met each other on the street one day.  One looked forlorn, almost on the verge of tears.  His friend asked, “What has the world done to you, my old friend?”

The sad fellow said, “Let me tell you:  three weeks ago, my uncle died and left me forty thousand dollars.”

“That’s a lot of money.”

“But you see, two weeks ago, a cousin I never even knew died, and left me eighty-five thousand dollars, free and clear.”

“Sounds to me that you’ve been very blessed.”

“You don’t understand!” he interrupted.  “Last week my great-aunt passed away.  I inherited almost a quarter of a million from her.”

Now the man’s friend was really confused.  “Then, why do you look so glum?”

“This week . . . nothing!

Source: http://caryschmidt.com/2009/11/a-funny-reminder-to-be-thankful/

Gift vs Entitlement

A gift is something we receive gratuitously, without any condition on our part. That is why the word “free gift” to me is redundant. If it is not free, if it comes with a condition, it is not a gift.

Receiving gifts on a regular basis makes us more expectant, to the point that we feel entitled for it. And when the regularity ceased, we feel robbed, hurt and even angry.

Receiving gifts on a regular basis makes us more expectant, to the point that we feel entitled for it. And when the regularity ceased, we feel robbed, hurt and even angry. The feeling of being entitled to receive something elevates us into a position of importance.

As children of God we are recipients of His daily grace – daily gifts from God. His grace offers us with a lot of things we can never provide for ourselves. These include our day to day provisions of food we set on our table, the money we use to buy our daily needs and all other material things we enjoy. It even extends to the things we seldom thank Him for – the air we breathe, the water we drink, our sanity, our ability to see, hear, listen and touch. These are gifts from God most of us enjoy regularly, until we almost feel entitled for it. We expect to receive these good things; take it away from us and we get upset.

Gratefulness over Thankfulness

Instead of sulking over the gifts we fail to receive, we should be thankful for the countless gifts we have already received in the past.

Yet again, more than being thankful for the gifts we receive, it is way better to cultivate an attitude of gratitude – that even if we fail to receive anything, even if circumstances fall short of our expectations, we are grateful.

I will give thanks to the Lord with my whole heart; I will recount all of your wonderful deeds. Psalms 9:1

Gratitude is an attitude that comes out of habitual thanksgiving. More often our thanksgiving are based and prompted by the good things we receive, but gratitude is evidenced both in good times and the bad. Like King David who expresses his gratefulness in whatever circumstance he is into, the more we meditate on God’s goodness and practice our thanksgivings even when the tides turn against us, gratefulness will naturally flow out of from us.

Be Thankful
~ Author Unknown ~

Thanks for not having
Be thankful that you don’t already have everything you desire.
If you did, what would there be to look forward to?

Thanks for lacking knowledge
Be thankful when you don’t know something,
for it gives you the opportunity to learn.

Thanks for difficult times
Be thankful for the difficult times.
During those times you grow.

Thanks for limitations
Be thankful for your limitations,
because they give you opportunities for improvement.

Thanks for challenges
Be thankful for each new challenge,
because it will build your strength and character.

Thanks for mistakes made
Be thankful for your mistakes.
They will teach you valuable lessons.

Thanks for exhaustion
Be thankful when you’re tired and weary,
because it means you’ve made the effort.

Thanks for setbacks
It’s easy to be thankful for the good things.
A life of rich fulfillment comes to those who
are also thankful for the setbacks.

Thanks for troubles
Gratitude can turn a negative into a positive.
Find a way to be thankful for your troubles,
and they can become your blessings.

Anyway, the phenomenal Maine Mendoza posted her thanksgiving on her Instagram account.

Philippians 1:3 #ALDUB5thMonthsary

A post shared by Maine Mendoza (@mainedcm) on

And this video has given me enough reasons to be grateful for what I enjoy in life. While I can still find time to complain over things I am not able to get, these children has shown the world what it means to be grateful and overwhelmingly joyful over things we usually consider normal and simple.

This Christmas, we got a lot of things to be thankful for. And let us start expressing our thanks until it becomes a habit, cultivating in us an attitude of gratitude.

Merry Christmas!

Namimiss mo rin ba sila?

Sabi nga ng mga kabatch kong mga 90s kids, mapalad daw kami dahil inabutan namin ang panahon kung saan ang mga laro ay hindi nangangailangan ng gadgets, hindi kailangan ng kuryente at hindi kailangang gumastos para maging masaya.

Namimiss mo rin ba silaIsa sa mga paborito kong bisitahing Facebook page ay ang Kami ang Batang 90s. Punong-puno ito ng mga bagay na makapag-papaalala sa iyo ng kasimplehan ng buhay ng kabataan natin. Sabi nga ng mga kabatch kong mga 90s kids, mapalad daw kami dahil inabutan namin ang panahon kung saan ang mga laro ay hindi nangangailangan ng gadgets, hindi kailangan ng kuryente at hindi kailangang gumastos para maging masaya. Simpleng lata, tsinelas, balat ng kendi o lubid lang masaya na tayo. Minsan nga naghahabulan lang o kaya nagluluksong-baka lang ok na e. Tapos maliligo sa ulan. Sobrang simple lang ng buhay.

Pero isa sa mga nakakatuwang balikan ay ang mga experiences natin sa eskwelahan. Naaalala niyo pa ba yung mga madalas nating bisita sa mga eskwelahan nun? Particularly kung nanggaling kayo sa public school kagaya ko, malamang sa malamang, maaalala niyo pa rin sila.

Ang mga Student Teachers. Sila yung mga nagpa-practicum na mga Educ students. Usually ang mga nabibigyan ng student teachers, o ST ay yung mga top sections lang. Sila daw kasi yung mga mababait, matatalino at yung tipong hindi ipapahiya at ibabagsak ang ST na ibibigay sa klase nila. Usually din dahil bata pa ang mga STs na ito, napapamahal talaga ang mga estudyante sa kanila. Kadalasan pa nga nagiging crush sila ng mga boys ng star section.

Tapos bago pa man ang klase, may practice na rin kung paano tatakbo ang recitation. May sasagot sa likod, sasagot sa harapan ng klase, sa kanan at sa kaliwa. Sabihin na nating orchestrated ang klase.

Kapag teaching demo na nila, may dadating na mga bisita para bigyan ng grade ang mga mahal nating ST. Kaya naman lumalabas ang pagiging creative nila. Sangkatutak na mga manila papers at mga teaching paraphernalia and visual aids ang ibabalot sa chalkboard para maging interesante ang klase. Tapos bago pa man ang klase, may practice na rin kung paano tatakbo ang recitation. May sasagot sa likod, sasagot sa harapan ng klase, sa kanan at sa kaliwa. Sabihin na nating orchestrated ang klase. Nakakamangha kasi bihira sa isang klase na makakita na ang lahat ng estudyante ay alive, alert, awake at enthusiastic – ito ay dahil sa napakaespesyal na araw ng teaching demo. Nabigyan ka din ba ng script ng isasagot mo dati?

Ang mga Advocate for Literature. Ok, inaamin ko, for the lack of better introduction kaya ko nasabing advocate. Pero kilala niyo sila malamang. Sila yung mga kuya natin na nagbebenta ng Alamat ni Maria Makiling, Alamat ng Pinya, Si Matsing at si Kuneho, Mga Kwento sa Bibliya, Encyclopedia, atbp. Sila ang mga kuya nating nagtataguyod na maging mas imaginative pa tayong mga estudyante sa pamamagitan ng pagbebenta ng mga educational books and other items. May dala rin kasi sila minsan na mga clay na parang bareta ng Champion. Iba-ibang kulay pa tapos yung Row 1 lang ang makaka-experience. In fairness, minsan naman ipinapasa sa lahat. Pero kung ang apelyido mo ay nagsisimula sa Letter R hanggang Z, sigurado hindi man lang madadampian ng kamay mo ang mga libro at clay ni kuya, dahil matatapos na agad ang ilang minutong binigay ni teacher para sa sales talk niya. Maliban na lang syempre kung bibilhan ka ng nanay mo, dahil sigurado babalikan ka ni kuya kinabukasan. Pero ngayon hindi na siguro sila bumibisita sa mga eskwela. Lahat kasi halos ng items na meron sila, madali na nating makukuha sa internet.

Mga Nagbabagong-buhay. Sinadya ko silang ihiwalay sa mga nagbebenta ng educational items dahil sila naman ang mga taong unang umantig sa ating mga murang puso. Sila yung mga bagong laya sa kulungan na nagbebenta ng mga handicrafts galing pa ng Ihawig o sa Bilibid. Usually mga wallet, coin purse, key chain, sinturon at ang pinaka-intriguing sa lahat yung bote ng Gilbey’s na may barko sa loob. Kung di ba naman mapukaw ang curiosity mo ewan ko na lang. Paano ba nila nailalagay yung barko sa loob ng bote? Manghang-mangha tayong mga bata kala manong, pero kumpara kala kuyang encyclopedia, hindi naman tayo bumibili talaga ng mga binebenta nilang bote. Pero ewan ko, market ba talaga ng mga handicrafts from prison ang mga eskwelahan? Maliban na lang kung ang mga binebenta ng ating mga bisita ay mga pastillas, yema at ube halaya. Dito talagang nagpapatak-patak pa tayong magkakaklase para makabili ng isang balat, na kadalasan limang hanggang sampung piso ang isang balot. Nagkakagulo pa tayo at nag-aagawan makahingi lang. Pero ngayon, sa mga bus at sa mga park at kahit pa sa loob ng fastfood mismo, madami nang mga nagbebenta ng mga yema, pastillas at ube halaya, pero madalang na sa atin ang bumbili. Marahil, di na gaya ng mga bata pa tayo, di na masyadong mabenta sa atin ang paggamit sa mga foundations at mga institutions para mahikayat tayong bumili.

Ang merkado. Hindi sila bisita pero tayo ang madalas na bumibisita dito. Excited tayo sa paglabas sa school grounds kasi nakaabang na silang lahat sa labas! Si manong na nagbebenta ng ice crumble, nagpapabunot ng mga gagamba, sisiw, itik, dagang costa at umang. Sila manang na may bitbit na sangkatutak na laruan panglalaki at pangbabae, nakasabit sa mini-kariton niya. Yung manang na nagbebenta ng Yakult, na hanggang ngayon ganun pa rin ang uniform.

Kung may service ka pauwi, malamang pinaghihintay mo ang service mo hanggat di ka pa tapos sa pamimili mo. Pero mas masaya kung wala kang sundo kasi sabay sabay kayong uuwi ng mga tropa mo ng magkaka-akbay pa.

Si manong sorbetero, magbubuko, magma-mangga at syempre si kuya na nagbabantay sa video arcade. Di tayo masyadong laman ng internet shop nun, dahil unang una di pa natin alam yun. Pero buhay na buhay ang kalakalan sa labas ng ating mga paaralan. Kung may service ka pauwi, malamang pinaghihintay mo ang service mo hanggat di ka pa tapos sa pamimili mo. Pero mas masaya kung wala kang sundo kasi sabay sabay kayong uuwi ng mga tropa mo ng magkaka-akbay pa. Pero ngayon, di na masyadong patok ang mga tindahan na ito sa labas ng eskwelahan. Mas marami na kasi ang mga pisonet sa paligid ng paaralan.

Si Class Adviser. Sila Ma’am at Sir, mga naging pangalawang magulang natin sa loob ng paaralan. Naaalala mo pa ba sila? Sila yung mga nagpapadala sa atin taon-taon ng mga plastic covers, envelopes, cartolina, sandamakmak na illustration boards at manila paper, mga pentel pen at basahan. Noong mga panahon din natin, sila rin yung may dalang tocino at longganisa sa klase. Yung iba nga may sari-sari store pa sa tabi ng teacher’s table nila. Pero mahal natin sila. Lalo na kapag pinapaiwan tayo dahil cleaner tayo for the day, at maglalagay tayo ng floorwax sa sahig o kaya ay magbubunot at sila at nakatayo sa pinto at nagmamando o kaya’y nanonood ng teledrama sa faculty room.

Lumaki tayo na takot sa teacher natin, pero ngayon yata sila na ang sinisindak ng mga estudyante.

Mahal natin sila kasi sila yung nagturo sa atin na maging enterprising lalo na kapag tayo ang pinagbebenta ng tray ng paninda galing canteen, o kaya iapply ang economics ng limited resources habang nagtatakal ng sopas o goto. Sa kanila din natin natutunang matakot at sumunod sa authority, dahil unang una ayaw nating mapatawag sa Principal’s office o sa Guidance Counselor. Natuto tayo sa kanila na harapin ang iba’t ibang hamon ng buhay, kagaya ng lumilipad na eraser o ang pag-ilag sa matalas niyang tingin para tawagin tayong magrecite. Pero seriously, isa sa hindi ko malilimutan ay ang challenge sa akin ng class adviser ko ng elementary na “kaya ko at may tiwala siya sa akin”. At kahit wala na siya ngayon, hindi ko malilimutan ang naging challenge niya. Lumaki tayo na takot sa teacher natin, pero ngayon yata sila na ang sinisindak ng mga estudyante. Ngayon, alam kong iba na ang environment sa mga eskwelahan, pero ang pagmamahal ng mga guro sa mga estudyante ay hindi nagbabago.

AlDub: A Breath of Fresh Air

The fad will surely cease sometime, but even when that day comes, we will always be grateful for the opportunity that we have had a breath of fresh air and a source of pure inspiration and emotional bliss.

Fan boy mode activate.

image

And now the social media world has been flooded with posts and tweets on the newest love team sensation. Who could have imagined an accidental split screen experiment will turn out to be one of the most loved, most talked-about love team in the history of Philippine media?

For over two months, AlDub’s fame has reached heights no one has ever expected. Day in and out, men and women, both young and old, unites together to bring AlDub-related hashtags at the pinnacle of the world’s attention (at least in Twitter). As a result of their fame, the newest love team received two TVC offers, and is expected to receive more in the coming days.

This is the power of media, and I reckon, social media. It unites people into a common cause. And in the case of Alden and Maine, it is overwhelming that Filipinos all over the world has stirred the internet in this new “fan-nomenon”. Clearly, this reveals two things: First, we are a nation who loves to be entertained, and second, we value relationships highly. It is a huge bonus that both are present in our beloved KalyeSerye.

In today’s society where relationships can be instant, it is very notable how KalyeSerye teaches us to wait for the right time and perfect moment, sa tamang panahon as they put it. Somehow, KalyeSerye redeems us to be a society who patiently waits for the right time, especially when it comes to romantic relationships.

I happen to read about one snide remark that says million tweets and ratings are not important, what’s important is ‘good vibes’. Whatever ‘good vibes’ mean, I believe the massive support KalyeSerye is gaining right now is more than an indication of ‘good vibes’ it brings to people. But more than that, I am overwhelmed by the values and the lessons the KalyeSerye is inculcating in the minds of its audiences, particularly the younger ones.

In today’s society where relationships can be instant, it is very notable how KalyeSerye teaches us to wait for the right time and perfect moment, sa tamang panahon as they put it. Somehow, KalyeSerye redeems us to be a society who patiently waits for the right time, especially when it comes to romantic relationships. It teaches us to respect, to listen and obey to instructions, to forgive, and to love unconditionally, all within the context of laughter mixed with tears and giggles. Even the very act of pagmamano is being encouraged by the show! Indeed, this is a breath of fresh air!

image

Now on their second monthsary, this loveteam continues to soar, and from the looks of it, it seems to be no longer just a loveteam for reel but for real! First time in the history of Philippine noontime show will an accidental loveteam become a true-to-life couple, with all its fandom rallying behind them showering them with support and encouragement. But we can only wish. Ever since its popularity surfaced, AlDub has stirred creativity, wit and talents from people who admire them. How much more when they are already out of their respective characters and just be true with their feelings?

Our beloved KalyeSerye and the characters behind, particularly Alden and Maine, will continue to dominate social media in the next few weeks, or months. The fad will surely cease sometime, but even when that day comes, we will always be grateful for the opportunity that we have had a breath of fresh air and a source of pure inspiration and emotional bliss.