Train of Thanks 02

Because we’ll never run out of things to be grateful for.

Advertisements

The world stood shocked as news of another terrorist attacks streamed our SNS feeds and TV screens. According to news, this attack on Paris is the deadliest since World War II, leaving at least 120 deaths and the ISIS claiming responsibility.

As if it is not enough, suicide bombings have also taken place both in Baghdad and Beirut. Earthquakes also occurred both in Japan and Mexico. Add to the list all the tragic events in various cities of the world that has not even reached the attention of mainstream and social media.

In times like these, we must join hands and hearts in prayer, not just for Paris – but for every nation of the world. “For kingship belongs to the Lord, and he rules over the nations.” Ps. 22:28 and “The Lord is near to all who call on him, to all who call on him in truth.” Ps.145:18.


In spite of all the heartbreaking news and in keeping with my thanksgiving series, here is my train of thanks for the week:

  1. Meetings. I thank God for sustaining me with wisdom and strength as I supply reports for our ministry meetings. While I admit there are still lapses and I need to improve more in many areas, still I am thankful for the personal lessons I receive. Especially when it comes to the area of excellence, both in output and attitude.
  2. Social Media Testimony. I received an unexpected personal message from a person I look up to. Intimidated with his achievements and his personality, I hesitated to even reply to his very simple questions about my church and my faith. There were actually nothing significant that happen after that discourse for it was just a simple Q&A yet it left me with a realization that your social media can be a reflection of your personality – especially if you are true to what you share online. Our short discourse happened because he saw my posts about my faith. Therefore, I can say that your social media posts have the power to draw people or to keep them away.
  3. Traffic. Just hearing the news about everyday traffic is so sickening, yet to experience them on a daily basis is another story. This is why I am grateful that my office is just a couple of minutes walk away from our home. When I was still working in Mandaluyong, I know how it feels like to endure and survive the concrete jungle of EDSA and Aurora Blvd every single day. And now that I no longer have to spend much time commuting, I see to it I am spending my time in more productive activities. I just pray that this hellish traffic situation in the Metro will be resolved the soonest possible time. We deserve better.
  4. Home-cooked Sinigang. Nothing beats the taste and satisfaction of a home-cooked sinigang prepared by your mother. This is pure bliss.
  5. DepFest Reloaded. This week’s instalment for our church’s department festival is a blast. I had so much fun watching performances, lalo na sa mga taong di mo inaakala! Who says that to be a Christian is to be boring? It is such a joy to realize that even inside the church, genuine laughter and fun is possible, as we give God the praise for our talents.

How about you, what are you thankful for this week?

– Marts –

Highway Lessons

Sabi nila if you can make it here, you can make it anywhere. Iba talaga sa atin.

image

Marami na ang nagrereklamo sa tindi ng trapik. Kung susumahin mo nga ang oras na nasasayang mo kapag binaybay mo ang EDSA sa rush hour, para ka na ring bumiyahe papuntang probinsya. This is Metro Manila where terrible traffic is a way of life. Paano ba naman, ang mga kalsada ay hinahayaang sira sa mahabang panahon at ginagawa lang kapag malapit na ang panahon na ng eleksyon. Wala rin yatang regulasyon sa patuloy na pagdami ng sasakyan. Kung meron man, baka mas magandang tawaging suggestion na lang. Ang mga kalsada, imbes na lumuwag dahil sa pagdami ng sasakyan, mas sumisikip pa dahil sa pagsulpot ng mga higanteng malls at commercial centers. Pero ok lang, sabi nga ni Sec. Abaya, di naman daw fatal. Sang-ayon naman dyan ang mga bus drivers na byaheng Fairview/SJDM.

Mabuti na lang pagdating sa transpoortation natin, it’s more pun in the Philippines pa rin. (Umm, may mali ba ako sa spelling?) Alam niyo ba kung bakit? Let me make some #hugot.

1. Our drivers teach us to excel in what we are capable to do.
We have the best drivers in the world. I strongly believe this dahil ang mga drivers natin can multi-task in ways na talagang nakakamangha. Lalo na yung mga jeepney drivers natin na walang kasamang kundoktor. Biruin mo, tumatanggap ng bayad at nakakapagsukli, at di mo sila kayang lamangan! Alam nila kung sino ang di pa bayad at mukhang walang pambayad. Kaya nilang kwentahin kung magkano ang pamasahe depende sa kung gaano karaming kanto ang dadaanan mo. Kung may kwento ka sa kanya, kayang kaya ka niyang sabayan. Anong gusto mo, AlDub, Gilas, Pacquaio o politika? At napagsasabay-sabay nila yan habang nagmamaneho at umo-overtake sa kalsada. Wag ka, yung iba nagte-text pa o di kaya naman ay nagrereport kay kumander kung may pang-boundary na siya.

2. Learn to control your temper from the kunduktors.
Kung gaano kalulupit ang ating mga drivers, yung mga assistant naman nila – nakow. Sa jeep na lang, kung magbabayad ka ng buo ayaw ka halos suklian.

Kapag bababa ka na, at medyo nabitin sila ng arangkada, ang lakas ng loob na magsermon na “sa tamang babaan lang po” pero nagsasakay naman sa maling sakayan. Nakakainis rin minsan e. Pero tama naman talaga, dapat sa tamang babaan at tamang sakayan lang dapat. Sana lang walang double standard.

Kapag kulang ka naman ng inabot kahit isang kusing, kulang na lang ihagis ka palabas ng sasakyan. Kapag bababa ka na, at medyo nabitin sila ng arangkada, ang lakas ng loob na magsermon na “sa tamang babaan lang po” pero nagsasakay naman sa maling sakayan. Nakakainis rin minsan e. Pero tama naman talaga, dapat sa tamang babaan at tamang sakayan lang dapat. Sana lang walang double standard. Eto pa isa, ayaw magsakay ng pasahero sa tabi nila, mainit daw. Pero kapag chicks ang sasakay, kahit kunduktor pa magbayad oks lang. Nasaan ang hustisya? Nasa legs? Yung iba pa, sobrang bastos kung sumagot sa mga pasahero. Pero sa lahat ng mga sinabi ko, ano nga ba talagang ipinaglalaban ko?

3. Unleash your inner strength and fight for your right.
Sumakay ako ng bus, birthday ko. Sinalubong ako ng limang lalaki ng sabay sabay. Alam kong nakuha ang cellphone ko kaya di ako umalis sa dadaanan nila. Sa laki kong ito, ang tapang ko di ba? Dala na marahil ng adrenaline kaya nagawa ko silang harangin – silang lima. Miraculously, naibalik ang cellphone ko na kabibili ko lang din. Di ba ang saya? Sumakay ka lang ng bus, jeep or MRT matututo kang maging mapangahas, mapagmatyag, matanglawin. Sa MRT nga, yung dumudukot sa bulsa ko nagkahawakan pa kami ng kamay e. Naniniwala na rin siguro siya sa forever.

4. Learn to socialize, otherwise just remain quiet. Know your place.
E yung sobrang lakas ng tugtugan sa sasakyan na di mo malaman kung jeep ba yung nasakyan mo o tumatakbong loudspeaker. Ok naman siya, enjoy naman kapag may sounds. Lalo na kapag dinadagundong ka na at inaalisan ka na ng tutuli sa lakas, pwede na nga rin siguro silang magpabayad para dun. Mas enjoy din ang party kapag nandyan ang buong barkada. Yung tipong ang driver, kundoktor, mga atoys nila at mga dabarkads nandun. Punuan ang jeep, ang saya ng kwentuhan, bukod sa inyong tatlong legit na pasahero na nagtataka kung sa terminal ba ang punta niyo o sa swimming.

5. Brace yourself. Learn to pray and never give up life.
We are actually encouraged to appreciate the people around us before it gets too late. Siguro lalo na kapag sumakay ka sa bus or jeep na parang kasali sa shooting ng Fast and the Furious. Parang kumakarera, di nga lang sure kung sa kapwa driver o sa kamatayan. Minsan nga ang sarap silipin kung si Vin Diesel nga ba ang driver o hindi e. Eto talaga yung mga byaheng matututo ka talagang magdasal at mangumpisal. Magalit ka man sa driver, para mo na ring sinabi na mas bilisan pa ang takbo. Ganun daw talaga. Yolo.

Sabi nila if you can make it here, you can make it anywhere. Iba talaga sa atin. But to be fair, kung di mo pa nararanasang mainis sa tindi ng trapik, sa mababait na drivers at mga assistant nila at sa mga sasakyang patuloy sa pagdami, you are missing a fun-filled Filipino experience.

EDSA

Ang kalsadang nag-uugnay
Bakit tila isa yatang parusa?

image

Ako’y isang obrero
Binabagtas lagi ang EDSA
Sinasalubong ang daluyong
Ng polusyon at problema
Ng bayan ko, tuwing umaga.
Inaalmusal ang usok
At isa na naman problema
Na ang tren ay muling nasira
At mga sasakyang nagkarambola
Heto’t muling naperwisyo ang EDSA.

Sa bawat araw na dumadaan
Tinatahak ang layunin
Na kumita kahit tig-iilang daan
Upang maipanglaman
Sa kumakalam na sikmura
Ng aking sambahayan.
Dilim ang kaulayaw
Sa pag-alis sa umaga
Dilim pa rin ang dadatnan
Bago humimlay sa kama.

Ang kalsadang nag-uugnay
Bakit tila isa yatang parusa?
Sa halip na mas lumuwang,
Bakit mas sumisikip pa?
Ang EDSA ba ay para lang sa iilan
At kami’y walang karapatan?
Progreso’y naparam na ba’ng tuluyan
At kaming mga obrero’y naiiwan?
Sa pag-unlad niyo, mga Ma’am at Sir ng bayan
Huwag naman sana ninyo kaming kalimutan.