Featured

Ang Kaserola at Kung Bakit Dapat Magtimpi Ka

May mga pagkakataon tayo na nawawalan tayo ng self-control. We suddenly snap, and things get out of hand.

Advertisements

Natatawa pa rin ako sa tuwing naaalala ko kung paano ko hinampas ng kaserola ang kapatid ko nang minsang napikon ako sa sobrang kakulitan niya. Pero sa halip na maging disciplinary moment ang nangyari, nauwi lang kami sa tawanan. Bukod kasi sa nayupi ang kaserola, ni hindi man lang niya ininda ang paghampas ko sa kanya (mas malaking tao sa akin ang kapatid ko). Mas lalo pa nang nagsimulang maging sarcastic ang kapatid ko dahil sa nangyari, for me to realize na nag-shift na pala ang senaryo – ako na ngayon ang haharap sa disciplinary moment sa nanay ko dahil sa kaserolang inagrabyado ko.

Kaserola

May mga pagkakataon tayo na nawawalan tayo ng self-control. We suddenly snap, and things get out of hand. Sometimes we justify that this is plainly normal. May kanya-kanya tayong saturation point, na kapag na-trigger ay bigla na lang tayong sasabog. Parang isang baso na kapag napuno ng tubig at umapaw bahala na kung ano ang mabasa.

City Walls

The Bible tells us that “a man without self-control is like a city broken into and left without walls” (Proverbs 25:28). During the Old Testament times, ang pangunahing depensa ng isang bayan ay ang matibay nitong pader. Kaya naman lagi itong may bantay sa bawat dako at palaging sine-secure. This is their chief means of defense.

“a man without self-control is like a city broken into and left without walls”

Kaya naman if there is a breach in the security and credibility of their city walls, their enemies can easily penetrate conquer whatever is inside, and the city is already compromised.

Likewise, ang tao daw na walang self-control ay parang bayan na walang pader. Napaka-vulnerable sa anumang atake. Masaling mo lang nang bahagya, madali nang bumabagsak. Kaunting udyok mo lang, madaling bumibigay. Marupok, ika nga.

Self-control is being able to say no when we should say no. It is the capacity to restrain one’s self against things that are prohibited, or in excess. Yung kaya mong rendahan ang sarili mo sa mga bagay na alam mong makakasira sayo.

Stitching these ideas into our personal context, how do we exercise self-control nga ba (or the lack thereof)?

On Eating, Drinking and Everything in Between

During these times where food parks sprout like wild mushrooms, sobrang tempting ang mag-try ng maraming mga delectable and instagrammable food *maya’t maya*. Lalo pa sa amin na literal na kapitbahay namin ang pinakamatutunog na food park in town. Unless you’re a professional food blogger or invited ka ni Kuya Tonipet sa PopTalk, without self-control, a person can easily give in to excessive #foodporn just to satiate his appetite. Eh kung afford ko naman, is it wrong? It’s a matter of conviction. But at the end of the day, it all boils down to the qualifying question: is my appetite getting out of control?

It is actually not an issue of the amount, but an issue of the heart. Are my desires getting out of control? Am I still in control of my desires or my desires are now controlling me?

Not just in case of eating and drinking, but also in the way we handle our finances. Where do we usually spend our hard-earned money? Weekly sa mga midnight mall sale? Sa mga unreasonable bike upgrades? Sa sugal? Sa bisyo? The list goes on. It is actually not an issue of the amount, but an issue of the heart. Are my desires getting out of control? Am I still in control of my desires or my desires are now controlling me?

Pikon-talo

Dun tayo sa mas relatable: our temper. How easy it is for others to drive us crazy? Yung tipong aasarin ka lang tungkol sa nunal mo, naghuhuramentado ka na? Yung tipong nagkulang lang ng sukli sayo yung jeepney driver, nagsusumigaw ka na? Yung sakaling natapakan ka lang ng kapatid mo at nadumihan ang sapatos mong bagong laba, nakikipag-away ka na? O kaya inalaska ka lang ng kaunti, nanghahampas ka na ng kaserola. Haha!

Siguro naman nag-mature na ako, at hindi na ako basta basta nanghahampas ng kaserola. Kahit paano natutunan ko na hindi dapat nasisira ang “wall” ng pagkatao ko ng simpleng mga pang-aasar lang o pangungulit. Hindi ako dapat madaling mapikon. Pero it is easier said than done. To be honest, while I am writing this piece medyo naiinis na ako sa mga nang-iistorbo sa akin habang nangsusulat. Pero again, note to self, hindi dapat nasisira ang “wall” ng pagkatao ko ng maliliit na bagay.

I feel sad for those na bigla na lang napapaaway dahil sa napakaliit na bagay. The daily news is filled with unfortunate stories of murder dahil lang sa saging, toothpick, cup noodles bulalo flavor o dahil nataasan lang ng kilay. We are surrounded with people with “broken walls” na any moment ay maaaring ma-compromise ang kanilang buong pagkatao.

Strengthen your Walls

A person is only as big as the thing that pisses him off. Anong nagpapapikon sayo? Anong sumisira ng mood mo? Or to state it better, hanggang saan ang capacity ng walls mo? Kaya ka bang pabagsakin ng basketball game, ng pustahan sa DoTA, o ng sukli mong dapat ay pang-estudyante?

Don’t discredit yourself by getting pissed off with trivial things. Bigyan mo ng mataas na pagpapahalaga ang sarili mo by increasing your capacity to understand people and circumstances.

Intensify your wall! Fortify your wall! Don’t discredit yourself by getting pissed off with trivial things. Bigyan mo ng mataas na pagpapahalaga ang sarili mo by increasing your capacity to understand people and circumstances. Taasan natin ang bakod, tibayan ang harang. Hindi tayo dapat nako-kontrol ng ating mga desires at lalong hindi dapat pinapabagsak ng ating mga kahinaan. At hindi tayo dapag agad-agad nanghahampas ng kaserola.

Bakit Parang Kulang?

Ruminations from recently screened Pinoy movies

Have you ever thought why sometimes, in spite of all the efforts you have put into things, at the end of the day you still feel like you’re either short changed, or worse you feel like a loser? Naalala ko yung isang TV ad tungkol sa isang bata na nag-try outs para makapasok sa basketball team pero he ended up one notch behind sa mga napili. Pero sa TV ad na yun, kahit hindi siya napili sa try outs, may noodles naman na nag-pacify sa kanya. Samantalang tayo, kahit sangkatutak na noodles pa ang kainin natin, mahirap burahin sa sarili na “sayang talaga!”

bakit parang kulang-Sa loob ng ilang linggong hiatus ko sa pagsusulat, medyo nawili akong manood ng movie na mag-isa. It actually started as an idea to cross out an item sa imaginary bucket list ko, but I found out na OK rin pala manood mag-isa. Pero ayokong masanay syempre. Iba pa rin na may kadamay ka sa pagtawa, pagtatanong at pag-iyak kung minsan.

Balik ako sa issue ko kanina. Sometimes I actually get hard on myself whenever I don’t live up to my own expectations. Minsan kasi ang taas ng standards na hinulma mo pero hindi mo nakuha yung output na inaasahan mo. Pero in reality, in life it doesn’t always depend on us. Maraming factors to consider, maraming elements ang gumagana why we end up achieving, or not achieving our desired results. What are these factors? Huhugot lang ako ng kaunti sa aking mga napanood.

Factor 1: Minsan sarili nating mga desisyon

100 Tula Poster

If you have watched 100 Tula Para kay Stella, alam kong kagaya ko, maiinis ka rin how the main characters, Fidel and Stella, decides for themselves. Siguro kung mababatukan lang natin ang mga karakter nila, nagawa na natin. “Dapat ganito, dapat ginawa mo yan, dapat kasi sinabi mo na agad!”. If the movie is about people who mess up with their decisions in life, the movie conveys that message very well. Lumabas ako ng sinehan that time na sobrang naiinis kasi they could have grasped what they really wanted in life but yet because of their irrational decisions, ayun, “nganga”. Pinaiyak lang tayong mga manonood. Ang sakit sa puso.

Pero hindi naman tayo naiiba sa kanila. We also end up making the wrong decisions. Kung sana hindi na natin pinagtagal ang isang bagay, kung sana ginawa na natin agad ang isang project, kung sana kinausap na natin agad ang isang tao… the list goes on. Minsan talaga we end up failing behind our goals kasi we choose the wrong decisions. However, these decisions must not impede us to grow. May these shortcomings serve as our launch pad to success, a pit stop to recharge and keep on fighting. Kaya laban lang mga Fidel!

Factor 2: Minsan mga bagay na wala tayong kontrol

LYSB_Poster_1Sa trailer pa lang ng Love You to the Stars and Back, nag-expect ako na iiyak ako e. Gusto ko talaga sa pelikula yung pinupukaw ang damdamin ko. Hindi ako nahihiyang aminin na mababaw ang luha ko, at gustong-gusto ko talaga kapag nalilinis ang mga mata ko. Haha! Pero honestly, medyo nabitin lang ako ng kaunti kasi di natrigger masyado nila Caloy at Mika ang tear ducts ko.  Pero their story about accepting tragedies in their life, sprinkled with their adventurous search for aliens and teenage antics is interesting enough to keep you focused. Nakakatuwa kasi medyo nakita ko yung sarili ko na parang ang tanda ko na pala, kasi I question the plot like, “Isang araw pa lang na road trip, may yakapan na? May malagkit na eye-to-eye contact na agad? Ang bilis ng emotional bond!” Wala lang, pakiramdam ko unti-unti nang nagma-manifest ang pagiging “tito” ko. Nevertheless, I love the story, siguro kasi may mga bagay na personally naka-identify ako, kagaya ng “bundok natin ito” and the setting is in Batangas. Haha!

Like Caloy and Mika, may mga bagay na hindi natin magawa kahit anong gusto pa natin kasi hindi natin kontrolado, hindi natin hawak ang sitwasyon. Kagaya ng sakit ni Caloy, yung pag-deny sa kanya ng kanyang ama, at ang pagkamatay ng ina ni Mika. Mga bagay na kahit ano pa ang gawin natin, hindi na natin kayang saklawan. We set standards, we set goals, we aim for something, then we end up feeling frustrated, hindi dahil nagkulang tayo, kundi dahil hindi lang talaga para sa atin. I remember the most intense scene sa LYSB ay yung sa bridge kung saan gusto nang magpakamay ni Caloy at nagtatanong siya sa Diyos kung bakit siya may cancer. He didn’t receive an audible answer but in the end, *spoiler* he was cured, and was given an opportunity with Mika. Kahit hindi natin kontrolado ang lahat, kailangan mo lang maniwala.

Factor 3: Minsan kinakain tayo ng sistema

Birdshot PosterI am not talking about oppa and Kdrama. I am talking about Birdshot, an Oscar-worthy movie, sobra. Hindi siya horror, pero kakabahan ka at matatakot. Ma-aappreciate mo ang cinematography at ang picturesque scenery ng isang nameless na rural area, pero gayundin manghihilakbot ka dahil kahit sa kasimplehan ng pamayanang pinakita, laganap pa rin ang korapsyon at police brutality, at kabuktutan sa sistema ng pamamahala. Ito ang pelikula na kahit tapos na ang palabas, nakaupo pa rin ako sa kinauupuan ko, nakatulala at nag-iisip, “anong nangyari?”. Pinukaw masyado ang damdamin ko. Lalo na yung huling eksena, nag-iwan ng marka sa isip ko.

Nakakalungkot na pinakita sa pelikula na ang ating mga ideolohiya, kahit gaano katayog at kaganda, ay kayang patumbahin ng bulok na sistema. Si Domingo, isang batang pulis na may puso upang maglingkod, ay unti-unting nagbago at nakiisa sa sistemang kanyang unang kinasuklaman. Dahil sa takot, dahil sa udyok ng nakararami, dahil pakiramdam niya wala siyang magawa, nagpatianod na lang siya sa agos ng karahasan at karumihan. Pinatay ng kanyang hepe at kanyang “partner” ang kanyang magandang ideolohiya.

Bakit hindi natin minsan naaabot ang inaasam natin? Dahil nagpapatianod na lang din tayo sa takbo ng mundo. Para tayong mga isda na sumasabay sa agos, ngunit sa kaibuturan ng ating puso at isipan, alam nating tanging mga patay na isda lang ang sumasabay sa agos.

Kagaya rin natin, minsan kahit hindi natin gusto ang isang bagay, ginagawa na rin natin kasi inuudyukan tayo ng iba. Ang maling sistema na hindi natin ginugusto ay nagiging bahagi na rin ng ating pagkatao. Bakit hindi natin minsan naaabot ang inaasam natin? Dahil nagpapatianod na lang din tayo sa takbo ng mundo. Para tayong mga isda na sumasabay sa agos, ngunit sa kaibuturan ng ating puso at isipan, alam nating tanging mga patay na isda lang ang sumasabay sa agos. Sabi nga sa Matthew 7:13, “wide is the gate and broad is the road that leads to destruction, and many enter through it.”. Wag tayong magpakain sa sistema.

Sidenote: Birdshot is Philippines’ official entry to the Best Foreign Language Film Category at Oscars. Kudos!

Sa tatlong factors na ito, san ka mas nakaka-identify kung bakit minsan parang kinakapos ka sa iyong goals? Pag-usapan natin yan.

How Waiting Benefits Us

May hinihintay ka ba? Seize this moment to savor the benefits of waiting.

As I am writing this piece, I am waiting for some things to happen:

  • Naghihintay ako ng isang major news for a major project I am working on.
  • Naghihintay ako ng weekend para makanood ng Kita Kita, dahil sobra na akong nai-spoil sa mga feeds sa timeline ko.
  • Naghihintay ako for that ‘great idea’ para marami na ako ulit na masulat dito sa blog kong ito.
  • I’m playing “Last Day on Earth” sa android phone ko at hinihintay kong matapos yung ‘walking time’ ng character ko.
  • Dahil kakatapos lang ng payday, hinihintay ko ulit yung susunod.
  • Ok, hinihintay ko siya. Hahaha!

How Waiting Benefits UsHonestly and modesty aside, alam ko na mahaba ang pisi ko when it comes to waiting. Pero syempre may mga araw at pagkakataon rin talaga na napipigtas din ang pisi ko. Naiinip rin ako, lalo na kung ang usapan ay mabagal na download speed ng internet! Naku, sobrang nakakainip at nakakainis yan.

Pero I know of some people na sobra-sobrang mainipin. Yung hindi mapakali kapag napirme sila sa isang lugar. Nagbigay ka na ng limang minuto at sigurado ka naman na dadating within that span of time, pero still, maiinip at maiinip pa rin sila.

Minsan may nakasabay kaming kumain sa isang ‘paluto’ food place. Dahil peak hours at maraming tao masyado, obviously matagal ang service. Pero after an hour of waiting, o higit pa siguro, iba na ang naging timpla ng lalaki. Nagmumura na siya, nanggagalaiti sa galit. Medyo cringe moment kasi nasa harapan ko siya. Ako rin naman sobrang naiinip na sa sobrang tagal ng order namin, pero hindi yata kaya ng powers ko ang magsisigaw sa isang public place.

O siguro kanya-kanya lang talaga ng tolerance yan. Ako kasi, I always have a book handy sa mga panahong napapalaban ako sa hintayan. Bawas bagot, bawas lungkot.

Pero bakit nga kaya may mga waiting season tayo? Like sa prayers. Bakit kailangan pa nating maghintay e alam naman na ni Lord ang mga laman ng puso natin. Tapos makapangyarihan pa Siya. Bakit kailangang umabot pa tayo sa mga pagkakataon na halos mag-breakdown na tayo sa paghihintay? Pero syempre, tanong ko, sagot ko. Haha! Here are some of my reflections while I am right here, in front of my laptop, waiting.

Waiting frees us time to do other things

In my case, habang naghihintay ng susunod na activity, nagawa kong magsulat. Bagay na hindi ko masyadong magawa lately sa sobrang kabusy-han. Kagaya rin ng nabanggit ko kanina, ang paghihintay ay panahon ko to catch up on my reading. Waiting time is actually a breather. Nasubukan mo na bang matagalan sa pila para makapagdeposit sa banko? Actually time ko yun para makapag-relax sa araw-araw kong pag-upo sa office. Hindi naman masama ang paghihintay, pero syempre I don’t want to be hypocritical na gusto ko talaga na palaging maghintay.

Waiting time is actually a breather… It gives us a pause.

Pero come to think of it: waiting gives us a sudden break from what doing successive things. It gives us a pause. Para hindi ka naman ma-umay sa buhay.

Waiting reveals something in us

During those times na sobrang inip na inip ako, lumalabas ang attitude ko pagdating sa isang bagay. Halimbawa na lang kapag sobrang bagal ng internet, tapos totally mawawalan talaga ako ng connection, naku buong araw talaga na naiinis ako. Sa isip ko sobrang galit na galit ako sa mga network providers for giving us crappy service. Pero sa totoo lang, I know in my heart na kaya ko naman tumagal kahit walang internet.

Kapag naghihintay tayo at naiinip, minsan nakakagawa tayo ng mga bagay na nagbibigay ng clue sa ating mga priorities. Siguro in my case, may mild case ako ng FOMO (Fear of Missing Out). Kaya saludo ako sa mga singles na marunong maghintay e, kasi it just proves na their priorities in life far exceeds their desire for romantic relationship.

Waiting strengthens our faith in what is to come

Nothing purifies our faith best than the season of waiting. Si Father Abraham, ang tagal ng hinintay niya bago siya biyayaan ng anak – umabot muna siya ng 100 years old!

 

More than doing things to fit into your schedule while waiting, mas magandang madevelop ang ating faith and hope na “He who promised can be trusted”.

Si Jacob, naghintay ng 7 years (plus 7 years ulit para maging totally legit) bago makuha ang pinakamamahal niyang si Rachel.  Si Jesus din, naghintay muna ng 30 years bago tuluyang mag-embark sa kanyang public ministry. Faith is tested and purified through seasons of waiting.

More than doing things to fit into your schedule while waiting, mas magandang madevelop ang ating faith and hope na “He who promised can be trusted”. May mga pangako si Lord sa atin na kailangan nating hintayin ang katuparan. And while waiting, anong dapat nating maging attitude? Dapat mas nagiging dependent tayo kay Lord, mas nagiging excited tayo kay Lord, at higit sa lahat dapat mas nagiging faithful tayo kay Lord. At ang paghihintay natin ang magde-determine kung ganito nga ba ang nagiging attitude natin sa Kanya. We should love Him more than His gifts and promises. We should love Him for who He is.

May hinihintay ka ba? Seize this moment to savor the benefits of waiting.

Ok, balik na ako sa android game ko J

Get to Know the Temperaments

We all need each other. We complement each other.

Personality Plus, written by Florence Littauer, is the first book I’ve read in years about personality development and ‘psychology’-related. Madalas kong naririnig yung tungkol sa mga “Sanguine”, “Choleric”, “Melancholic” at “Phlegmatic” pero wala akong idea dito bukod sa lahat ng mga ito ay tunog malubhang sakit.

Personality PlusLittauer discussed the four temperaments with much detail and rich illustrations na sobrang nakarelate talaga ako. Tawa ako nang tawa kasi her descriptions are with so much accuracy while exposing my weaknesses as if close na close kami. Nang-aano siya e. Haha! Yep, you read it right. Temperaments ang tawag sa mga nabanggit ko at hindi sila mga karamdaman. In fact, lahat tayo ay nabibilang sa isa sa mga yan. Allow me to share my insights based on how I understood the book.

Sanguine: Sila yung mga outspoken, life of the party. Sila yung typical na makwento at walang dull moments kapag kasama mo sila. Usually sila yung mga ginagawa niyong host sa mga school at office programs, yung bumabangka ng kwento, at sobrang animated kapag nagbibida ng mga recent travel photos niya at OOTDs. Ang dami rin nilang gustong gawing projects! Kaya madalas gusto nilang maging president ng klase, o kaya leader ng organization. And they win! Hindi dahil sa magaling sila, usually dahil sikat sila. Ang usual downside nila – OA. Minsan may pagka-exaggerated na ang kwento na hindi na kapani-paniwala – only to amuse their listeners. Para sa kanila, malaking dagok sa buhay kapag hindi na sila napapansin ng mga tao at ang atensyon ng marami ay nawala na sa kanila.

Melancholic: Sila naman yung mga taong polar opposite ng mga Sanguine. Sila yung usually tahimik, ayaw sa limelight, mahiyain at gusto nasa sulok lang sila. Hindi sila fan ng attention. Usually rin, sila ang mga artistic at detail-oriented. Sobrang galing nila sa analysis at matindi ang kanilang critical thinking skills. They are the ones who writes good novels and creates astounding paintings and soulful music. Kung may kilala ka na sobrang by the detail ang pag-iisip, yung ang maraming nakikitang angles na hindi mo nakikita, most probably melancholic siya. Their downside, however, is that they easily get depressed. Ayaw nila na napapahiya sila. Ayaw nila na yung plano nila ay pumapalpak at nasisisi sila. They are typical pessimists – seeing the world with dark lenses. Masyadong emo.

TemperamentsCholeric: Sila naman yung mga leader type. Strong ang personality ng mga choleric. They want things to be done, their way. Walang makakapigil sa kanila. They are most likely to climb the corporate ladder kasi they are so determined to be on top. May kakilala ka bang gagawin ang lahat para sa kanyang mga pangarap? Baka naman choleric siya, bes. Pero wala naman siyang cholera, don’t worry. Haha! If you want results, you can depend on someone who is choleric. Ang kaso lang, sa sobrang passionate niya to accomplish something, hindi niya napapansin marami na siyang nababanggang tao along the way. He wants control, and he wants it now. May pagka-bossy at demanding. Pero keri lang daw, basta umaakyat siya ng level.

Phlegmatic. Sila naman yung mga passive ang personality, the polar opposite of choleric. Napaka-peaceful ng personality nila, kaya naman you would love to hang-out with someone who’s phlegmatic. Kung may problema ka at kailangan mo ng kaibigang willing makinig, perfect companion sila. Hindi sila magrereklamo, patient sila masyado sa mga kwento mong walang tapos. Best friend ng taon. Sila din yung mga sobrang relaxed na personality na nagkakagulo na ang lahat, kalmado pa rin. Hindi naman sa wala siyang pakialam, hindi lang niya feel mapagod. Which is his downside. Sobrang passive niya and indecisive, and people thinks na wala siyang concern sa paligid niya. Kapag tinanong mo, ang typical niyang sagot “ikaw na bahala” o kaya “kahit ano, saan”. Ang reason niya for this, ayaw niyang pangunahan ang iba. His indecisiveness can also lead to katamaran, mañana, at lahat nang pwede mo pang idagdag dito.

Would you like to know what your temperament is? Take this simple test online.

***

I am a phlegmatic, which is obvious kung kilala mo ako personally. Actually, nakaka-amaze how these personality types, or temperaments sheds light on how we can effectively relate with other. After reading the book, narealize ko, sometimes the problem is not in our differences, but our limited understanding of our differences. TBH hindi ko masyadong type ang mga taong malakas ang dating, aka choleric. Since phlegmatic nga ako, I feel uncomfortable when someone with a strong personality bosses me around as if I’m to no good. Pero looking beyond their “lakas ng dating” I realized that it’s just the way they are wired.

We all have differences. But we can always find something to share together. We can always learn from each other. Our differences are intended not to build a wall between us, but to make interactions more lively and engaging.

If I extend my patience and my understanding to these kind of people, maybe we can go along well. And true enough, nagagamit ko ang temperaments na ito sa aking mga relationships – friends and others. I see them through the four-fold lens of temperaments and I learn how to approach them, make them feel secured and loved.

We all have differences. But we can always find something to share together. We can always learn from each other. Our differences are intended not to build a wall between us, but to make interactions more lively and engaging. I can’t imagine how my life would be kung ang lahat ng tao sa paligid ko ay kapwa ko phlegmatic – eh di wala nang nangyari, wala nang natapos na project. We all need each other. We complement each other.

Ikaw, what is your temperament?

Learning Curve

Never stop yearning, never stop learning.

Ang learning curve ay ang panahong kinakailangan upang matutunan ang isang bagay. Halimbawa, kung ikaw ay nasanay na gumamit ng isang android phone mula nang panahong nakahawak ka ng smartphone, tapos all of a sudden bigla kang gagamit ng iPhone, medyo maninibago ka muna. Ang panahon na ginugol mo upang matutunang i-navigate with ease ang bago mong gadget ay ang learning curve. Mas mabilis, mas magaling. Kung para sa mga kabataan ay hindi naman issue ang pagpapalit ng from android to iOS, para sa mga mahal nating tanders, it takes effort and a lot of adjustment.

The Learning CurveLike what my teacher did just recently, I would also like to quote Albert Einsten (though may mga discussions over the internet kung siya ba talaga ang nagsabi nito) on his definition of insanity: doing the same thing over and over again and expecting different results. This pierced my heart. I am on the look out to do greater things, to accomplish more – things I have never achieved since I began to exist. Pero looking back, parang hindi naman ako masyadong umuusad. I assessed myself spot on: anong pinaggagawa ko sa buhay ko? Steep ba talaga ang learning curve ko?

It seems like we don’t learn from our mistakes, we just look at it as if we have the luxury of time and emotions to go through it again. Masyadong steep ang learning curve.

How many of us learn things the hard way? Yung tipong sobrang tagal na nang panahon na ginugol mo sa isang challenge sa buhay mo, pero tuwing binabalikan ka nito, parang hindi ka na natuto. Na-scam ka na dati, tapos nagpa-scam ka ulit ngayon. Sinaktan ka na dati, you fell for the same tricks ulit. Na-sampolan ka na na mahirap magpa-exam ang professor, pero hindi ka pa rin nag-review the second time around. It’s a vicious cycle. It seems like we don’t learn from our mistakes, we just look at it as if we have the luxury of time and emotions to go through it again. Masyadong steep ang learning curve. Ganito ka rin ba?

LearningCurve2Image credits: https://mindprintlearning.com/blog/the-forgetting-curve/

We are all like the nation of Israel. They’ve been through a lot, literally. Binigyan ng promise, nag-fail. Bumangon, nag-fail. They went through slavery, oppression, captivity, famine, and defeat – consequences of the same mistake they have the inclination to enjoy: idolatry. Kapag nae-encounter ko sa Bible ang malungkot na cycle ng downfall and rising up nila, I usually ask the Lord, “bakit ang kulit nila”? Pero all along I know, I’m no different from them. Makulit din ako.

But the good news is that no matter how steep our learning curve is, God’s love is more stubborn than our worst stubbornness. And I’m saying this on a positive note! God is very patient with us no matter how slow we are to learn. Mabuti na lang! Otherwise, wala na tayong pag-asa. If God has been patient with the nation of Israel, He will also be patient with us. It doesn’t matter kahit makupad ka, as long as you’re aiming for improvement. Kung madalas kang madapa at matagal bago matuto, tuloy lang.

What defines us is not our mistakes kahit gaano kadalas, in the eyes of the Lord, He honors our commitment to learn from Him.

Mas profitable pa rin yun kaysa sumuko. Only the Lord can bring you out of the vicious cycle as long as you are willing to let Him. In the end, what defines us is not our mistakes kahit gaano kadalas, in the eyes of the Lord, He honors our commitment to learn from Him.

How steep is your learning curve? Matalas ka pa rin ba at madaling matuto? O like me, pumupurol nang medyo? Whatever the rate is, never stop yearning, never stop learning.

Unspoken Rules on Social Media

Masaya sa mundo ng social media. Pero let us not deviate from its intended purpose, yung maging mas connected tayo sa isa’t isa.

No one can argue how instrumental and monumental social media is sa lahat ng areas ng buhay natin. I grew up in a time na wala pang Facebook at dial-up pa ang internet connection, pero parang hindi ko na yata ma-imagine pa na bumalik sa panahong iyon. Ay wait, i-qualify ko yung sinabi ko. Haha! Siguro yung simplicity ng buhay noon gusto kong balikan, pero pagdating sa mga “tools of the trade” at mga productivity features of today’s technology, malaking tulong talaga.

Unspoken Rules on Social MediaSabi nga, the greater the opportunity for good, the greater the opportunity for evil. Ang bilis ng transfer ng information ngayon. And information comes in different faces – good news, bad news, depressing, informative, cringe-worthy, motivating, etc. Minsan pa nga, detrimental pa to the welfare of others. We live in the era of information right before our tiny screens. Ang tanong lang ay kung paano natin ginagamit ang mga information na ito? Nakakalunod ano? Ang social media na dapat sana ay for “socialization and connection purposes” ay nahahaluan na rin ng kalokohan.

​How do we make the most out of the blessings of technology, particularly that of social media? Meron akong ilang practical tips:

  1. Kumustahin mo rin, wag puro Everwing

I play Everwing, yung bagong game na kinaka-adikan ng marami. Ang catch lang ay kailangan mo pang mag-send ng “play with” message or “challenge” sa mga online friends mo para mas ma-enjoy mo yung game. Kaya naman maraming chat boxes ang napupuno na ng mga Everwing messages. Pati yung mga online friends mo na matagal mo nang hindi nakakausap biglang nag-pop up ang chat bubble dahil sa Everwing request niya. Maraming patay na GC rin ang muling nabuhay. Haha! Pero magandang opportunity to to reach out your long lost friends and catch up with GCs. Makipagkwentuhan ka rin, wag lang flood ng Everwing. Mas enjoy makipag-compete ng scores with friends kaysa naman mainis sila sayo kasi ang kulit-kulit mo. Invite them to play with you, hindi yung binubulabog mo lang ang messenger nila. Haha! 🙂 At sa mga nakukulitan sa akin, sorry po. Laro tayo. Hehe!

  1. Magrerespond ng “going” tapos biglang drawing? Wag ganun.

Maraming pagkakaibigan ang nasisira dito. Kung hindi ka pa naman sure na makakasama sa lakad ng barkada, wag ka nang masyadong magpabida at magsabing sure ka na. Wag kang masyadong paasa. Update the group, kasi effort kaya mag-prepare at magplano. Wag kang basta mawawala kapag malapit na ang usapan. Be honest and transparent, nakakasira yan ng integridad. Pero honestly, wala naman akong hugot, promise. Hahaha!

  1. Cooperate din sa GC para sa huli hindi ka masisi.

Gawain ko na i-turn off ang notifications ng mga group chats where I belong. Madali kasi akong ma-distract sa dami ng messages at nao-overwhelm ako kapag sobrang haba na ng kailangan kong i-backread. Pero try to keep up with the conversation pa rin. Lalo na kung kailangan mong ma-update sa mahahalagang discussions ng group kagaya ng anong oras ang lakad, magkano ang contribution at sino ang magdadala ng pagkain. Kung hindi ka updated, at hindi ka rin marunong magtanong, naku baka masisi ka sa huli.

  1. Wag mo silang inisin sa hobby mong pangsi-“seen”

Same with No. 3, maraming puso ang nasasaktan sa mga hugot at jokes nila na hindi mo naman pinapansin. Sayang effort. Huhu.

  1. Kung alam mo nang may pambubully, wag ka nang sumali

Sa dami ng mga status posts, videos at pictures na kumakalat online, hindi maiiwasan na maraming mga private individuals ang naco-compromise at nauuwi pa nga sa bullying. If you think na hindi na maganda at nakakasakit na, wag ka nang makigaya pa sa iba. Hindi mo lang alam how does a person feel kung ang lahat sa social media ay may hindi magandang sinasabi tungkol sa kanya. Don’t be an accomplice to bullying.

  1. Magtimpi kahit kaunti. Hindi lahat ng drama nilalabas sa social media.

May iba sa atin hindi makapigil sa sarili, lahat na lang sa social media sinasabi. Remember that whatever you put in social media ay maaaring makapukaw ng interest ng public. Kung hindi ka handa sa mga comments ng iba, aba’y magtimpi ka. Given na page mo yan at walang pwedeng pumigil sa mga gusto mong i-post online, pero be more responsible at aware sa mga maaari mong ma-fish na comments. Sige ka, ikaw rin. Pero friendly advice: hindi lahat gusto ng drama palagi ang nababasa.

  1. Be wise. Ang taong gullible, sa fake news mapagpatol.

Ang daming fake news online grabe! Pero ang mas marami, yung nagse-share ng fake news. Hahaha. Pwede ba tayong maging mas matalino sa pagdi-disseminate ng information online? Don’t just base on the clickbait headlines. Basahin rin ang contents. Verify with credible sources kung totoo ang balita. Be responsible online. Wag maging gullible.

Masaya sa mundo ng social media. Pero let us not deviate from its intended purpose, yung maging mas connected tayo sa isa’t isa. Maraming away at divisions ang nabubuo from the very thing that should connect us. Maging mas wise at responsible tayo as we behave online.

 

 

Pagod ka na ba?

“Napagtagumpayan ko na ito dati, ngayon pa ba ako susuko?”

We all have felt tired and downcast at times. Probably ngayon yung moment na yun para sayo. Season ito marahil na gusto mo nang isuko ang mga bagay na pinaghirapan mo mula noong una. Doubts may have crept upon and you begin to question your calling. Gusto mo nang umayaw.

pagod ka na ba-.png

However there’s a voice telling you to remain strong, that help is on the way. Minsan pa, pinipilit mong kumapit sa pananampalatayang “napagtagumpayan ko na ito dati, ngayon pa ba ako susuko?” Totoo naman, kung babalikan mo naman ang naging spiritual walk mo, hindi naman nagkulang ang Panginoon; hindi ka naman iniwan o pinabayaan.

In times like these, we often run frantically searching for answers. Gusto natin madaliang solusyon sa kalungkutan, sa spiritual exhaustion and drought na nararanasan natin. Sa mga ganitong panahon na tayo’y nakakaramdam na tila pagod ka na at wala nang pag-asa, I would like to share a few insights on how to fight your battle kahit na wounded ka na. Hindi ito formula guaranteed to get you through but it might help you greatly just as it helped me and many others.

Be silent before the Lord.

To be silent means to not speak. Pero minsan, this may mean to just free your mind from all your worries. Hindi ka nga nagsasalita pero sa isip mo ang daming mga alalahanin ang naglalaro. What if ganito, what if ganyan? Yung tipong kapag binigyan ng microphone ang isip mo hindi ito matatapos nang kakasalita. Start with silence. Oftentimes, much of our worries come from the unnecessary noise around us, at dun tayo napapagod. So begin with shutting your mouth and your mind for a moment and let the noise of the world just die within your thoughts. Forget about your deadlines for a while. Kalimutan mo muna lahat ng problema mo nang sandali. You will be amazed how relaxing this will be.

Wait upon the Lord.

Ayaw natin na naghihintay. We want quick-fixes sa ating mga problema. Kung kulang, we want to be filled agad-agad. Waiting is a waste of time para sa atin. We selfishly thrive on instant gratification. Pero si Lord, hindi lang ang “bunga” ang concern Niya, He cares as well sa process. May mga pagkakataon na maaari namang tugunin ni Lord ang mga panalangin natin agad in His power pero He waits for the “kairos” time para sa lahat. Waiting is a virtue that develops our faith. Our faith is tested and strengthened when we have to wait for something for a longer time. Kaya we need to wait upon Him. As you remain silent before Him, wait upon Him. Wag kang mainip kung pakiramdam mo napakatagal – while you are waiting patiently upon Him, He is actually intently looking after you.

Listen unto the Lord.

Madalas kapag nananalangin tayo, we do much of the talking ‘di ba? Lord, pahingi po ng ganito, sana po ganyan… This time practice the lost art of listening. Listen to the still, small voice of the Holy Spirit within you. However, you can only listen intently kapag silent ka before the Lord. Sabi nga ng librong nabasa ko, we can hardly hold on to what we never hear. So paano mo maiintindihan ang sinasabi ng Panginoon kung hindi ka naman talaga makikinig? Listen, and let Him do the talking.

God has already laid down His message to us in the Bible and yet God is never limited in His ways to communicate with His children, only we need to intently listen.

God speaks. Masyado lang kasi tayong masalita kaya hindi natin Siya madalas naririnig. You will be amazed sa mga paraan Niya kung paanong sumagot: through nature, through a song, through a memory na pinaalala Niya sayo, through a verse na nabasa mo sa Bible, or even through a person who just uttered something na naka-encourage sayo. This is of course not to be mistaken as over-spiritualizing things. God has already laid down His message to us in the Bible and yet God is never limited in His ways to communicate with His children, only we need to intently listen. Always confirm whatever you hear from Him in the context of His written Word.

Take rest in the Lord.

Nakakita ka na ba ng isang baby na natutulog? Di ba ang peaceful niyang tignan? Lalo na kung pinaghehele siya ng kanyang ama o ina, sobrang relaxing ng scenario. Imagine yourself to be a baby, at ang Panginoon ang iyong Ama na naghehele sayo. Will you be need anything, knowing that the Creator of heavens and earth carries you in His arms? Whatever message you have received in the Lord as you wait upon Him, take rest in that message. Panghawakan mo. Make it THE source of your strength. Ang sabi nga sa Psalms, God is an ever-present help in times of trouble. Kahit kapaguran man yan o pag-aalala, He is always present to give help. Find rest in Him and let Him fight your battles.

I would like to share a very familiar passage which has strengthened me just recently:

Have you not known? Have you not heard? The Lord is the everlasting God, the Creator of the ends of the earth. He does not faint or grow weary; his understanding is unsearchable. He gives power to the faint, and to him who has no might he increases strength. Even youths shall faint and be weary, and young men shall fall exhausted; but they who wait for the Lord shall renew their strength; they shall mount up with wings like eagles; they shall run and not be weary; they shall walk and not faint. Isaiah 40:28-31

Find strength in the Lord. He is waiting for you, and is always ready to receive you. May you find rest and strength for your soul now, dear reader!