Featured

Use Data to See Photos

Sa panahon ngayon, hindi na lang sa mga eyeball, mga dokumento at mga binibiling produkto tayo napepeke.

Advertisements

Wala ka nang load pero kating-kati ka na na bisitahin ang newsfeed mo. Mabuti na lang at may free data service ang network mo. Habang busy ka sa pag-puso at pag-haha sa mga status ng mga beshiewaps mo sa facebook, biglang napukaw ang atensyon mo sa isang “balita” tungkol sa paborito mong artista na diumano’y pumanaw na kamakailan lang. Dala marahil ng masidhing emosyon, agad-agad din ay pinindot mo ang share button. Sayang, hindi mo nakita na kahina-hinala pala yung link, sabi kasi sa newsfeed mo “use data to see photo”, at wala kang load.Screenshot_2016-06-08-08-51-59-1

Fake. Peke. Hindi totoo.

Sa panahon ngayon, hindi na lang sa mga eyeball, mga dokumento at mga binibiling produkto tayo napepeke. As if hindi pa sapat na naloloko na tayo sa pag-ibig, pati rin pala sa mga impormasyon naloloko na rin tayo. Ika nga ng mga pantas sa social media, hindi lahat ng nababasa natin online ay dapat paniwalaan.

Nalinlang ka na rin ba ng mga fake news na nagkalat sa social media? Yung paniwalang-paniwala ka at nagpupuyos na ang damdamin mo tapos kalokohan lang pala ang lahat? Bago ka pa makahanap ng kaaway online o makatisod ng mga taong mas gullible sayo, narito ang ilang elemento ng isang fake news at kung paano mo makikilala ang PEKE sa hindi.

PPaninira. Madali mong makikilala ang isang fake news kung masyadong biased ang nilalaman nitong impormasyon. Hindi lang basta biased, mapanira pa ng reputasyon. Kaya’t mainam na basahin mo munang mabuti ang nilalaman bago ka mag-react. Objective pa ba ang sinasabi ng artikulo o ito’y opinyon lang na inilahok sa mga elemento ng balita? Maging mapanuri. Kung sa tantya mo ay sa halip na magbigay ng objective at factual na balita ang binabasa mo ay nanghihimok lang ito na maniwala ka na napakawalang-kwenta ng isang tao o grupo, o di kaya naman ay sinisiraan lang ang reputasyon ng iba, baka naman propaganda lang ang binabasa mo at hindi balita. Peke yan, bes. Mas peke pa sa kilay ng kapitbahay mo.

EEngaging title. Ito ang pinaka-effective sa lahat ng strategies ng mga tagapagpakalat ng fake news. Kaya ka nga napa-comment ng “PAWER” at napapindot ng share e. Ang isang fake news ay nagtatago sa isang napaka-engaging na title para maka-attract ng maraming readers. Naaalala mo pa ba yung mga links na patay na raw si ganito, si ganyan tapos may year pa? Sino ba naman ang hindi magiging curious dun, e lodi mo yun? Though hindi naman lahat ng may engaging title ay automatic fake news na, pero majority ng fake news ay kailangan magkaroon ng very catchy title para bumenta. Wag umasa lang sa free data at bumuo agad ng opinyon base lang sa title. At lalong wag agad ma-fall, kaya tayo nasasaktan e.

KKahina-hinala. Ang sabi nga sa isang TVC, “check the label”. Pagdating sa mga articles online, check the source. Wag mapagpatol. Sino ba ang nagsulat? Credible news agency ba? Ok sige, sabihin na natin na hindi ka masyadong bilib sa mainstream media, pero verified ba at supported ng facts and research ang balitang binabasa mo? Baka naman chismis lang. Bago ka mag-react, tignan mo kung sino ang nagsulat, cross-check mo kay google mo kung may iba pang nagsulat tungkol sa isyu na yun. Kung walang katulad na balita, magduda ka na. Kung sakaling statement naman ito ng isang prominenteng tao, bago ka mag-judge, i-check mo rin muna kung talaga bang sinabi niya ito, at kung ano ang konteksto kung bakit sinabi. Linawan ang mata, dahil pati website url nakakalinlang na.

EEmergent. Ang mga fake news, usually parang kabute kung magsulputan sa social media newsfeeds natin. Sunod-sunod, paulit-ulit, daig pa ang ex mong makulit. Minsan pa, kahit galing sa iba’t ibang pages at websites, pare-pareho ng naman ng caption, ng title at ng content. Yan ay dahil ang mga ito ay pinapaikot ng makinarya ng mga taong may masamang motibo sa pagpapakalat ng maling impormasyon. Kaya naman kapag napapansin mo na parang copy-paste na lang ang mga articles sa mga nauna mo nang nabasa, magtaka ka na. Isa talaga sa mga layunin ng mga fake news generator ay maging viral ang post nila sa pamamagitan ng mga gullible at hindi nagbabasang mga mambabasa. Kaya wag ka nang makisama. Don’t click that share button! You are wiser than that.

Umiwas sa P.E.K.E.

Nabubuhay tayo sa social media generation na ang lahat ay malayang magsabi ng sariling opinyon sa isang online platform. Ngunit hindi lahat ng nakapost online ay dapat mong paniwalaan. Pero maaari mo namang hingin ang tulong ng iba para naman mas factual and grounded ang tatayuan mong opinyon. Wag kang mahihiyang magtanong: Totoo ba? Hindi naman nakakabawas ng pagkatao ang fact-checking. Personally, I believe nakaka-cool pa nga ito. Haha!

Magkakaiba man tayo ng political preferences pero alam kong iisa lang tayo ng hangarin na dun tayo sa tama, dun tayo sa totoo. Mahirap naman kung puro lang tayo kuda tapos based sa fake news naman pala. Kaya ano pang hinihintay mo? Mag-load na to use that data to see photos!


Ang blog post na ito ay opisyal na lahok sa Saranggola Blog Awards 2017, Espesyal na KategoryaSaranggola 336x280.jpg

 

Featured

Inner Healing

But to those whose lives have a scar, this is my message – inner healing is available for you.

This is a tough call for those who think they are well on the inside. But this is what I really believe – most of us, if not all, need inner healing.

Inner Healing.png

Maybe once in your childhood, you have received remarkable insult from a friend or a family member. Or maybe you have been an object of ridicule in the school. Maybe you have been exposed to negative environment. Or just maybe, someone has influenced you to do the things that gives you remorse by now. Worse, in one way or another, maybe you have received physical, emotional or sexual abuse. If you are not the kind of person mentioned above, you are blessed. I am glad for you.

But to those whose lives have a scar, this is my message – inner healing is available for you. You no longer need to pretend that everything’s working out fine. You need Someone to count on to. You are in need of Someone to give you peace and wholeness you’ve been longing for. I tell you, you are meant for something greater than what you are doing right now! If your past is knocking you out, you can be free!

This Someone is no other than Jesus. He can mend your heart. He can heal your soul. He does not only make a band-aid solution to patch up your pain and scars, He can give you a completely brand new heart! Just open your life to Him and He is ready to welcome you into a new life with Him. Inner healing comes only from Him. Step up in faith and entrust your life to Him, and He will make you “brand new”.

“Therefore, if anyone is in Christ, the new creation has come: The old has gone, the new is here!” 2 Corinthians 5:17

No Stress-passing

“Life is like a photograph, we develop from the negatives”. Tama nga naman, if not for the unfortunate events in our lives, we’ll stagnate and remain the same as before. Hindi tayo magiging overcomer if we don’t have trials to overcome.

May kakilala ka bang stress-passer? Yung mga toxic na tao na may sworn duty yata na magbigay ng inis sa buhay ng iba? Sila yung mga taong unaware na nagbibigay na sila ng “kakaibang high” sa ibang tao. Stress-passers, parang mga trespassers, pumapasok sa mga emotional boundaries ng iba para magnakaw ng peace of mind. Nagpapasa sila ng mga unwanted emotions and will leave us feeling… ‘intoxicated’.

Stress-passing.png

Pero what if tayo pala ang stress-passer sa buhay ng iba? Na tayo pala ang source ng kanilang irritation and stress? You might think, hindi kaya! Pero who knows? Sabi nga nila, it’s easier to spot another person’s flaw than your own. Kaya naman as we look through the lens of other people’s behavior, assess din natin ang sarili natin if we exhibit the same kind of ‘stressors’ we find in others.

Kung sa tingin mo ay kasing-toxic ka na rin ng mga taong gustong-gusto mong iwasan, here are some tips para naman hindi ka tuluyang iwanan ng mga friends mo.

  1. Communicate clearly

Spare yourself from some disappointments by communicating your plans, expectations, even your frustrations if you have to. No one is like Professor X na kayang basahin ang nasa isipan mo, so please do the world a favor by letting us know what you want us to do.

Tell your peers what you want to happen, and how do want it to be done. Tell your partner how you feel. Let your parents know where you are going and what you intend to do. Sabihin nang malinaw, nang klaro, para walang pagtatalo.

Kung ang mga magkakapamilya nga, halos araw-araw na magkakasama at nasubaybayan pa nila ang buhay ng bawat isa, nagkakaroon pa rin ng misunderstanding, paano na lang ang mga taong tuwing school or office hours mo lang nagkakasama? You can’t expect the world to cave in to your expectations dahil lang naisip mo ito, pero kung ico-communicate mo ito nang malinaw, it will be easier to find someone to join you in your cause.

Hindi kami manghuhula kaya wag kang pa-mysterious, uy!

  1. Increase your patience

Isa rin sa mga toxic kind of people we should stay away from ay yung mga sobrang irritable. Yung kaunting inconvenience lang, todo reklamo na at akala mo wala nang binigay na maganda sa kanya ang mundo. In contrast, those who are very patient, yung kaya pa ring ngumiti in spite of the inconvenience ay napaka-pleasant na kasama, right? Pansinin din ang hilatsa ng mukha ng mga bugnutin… ok, wala na akong sinabi.

In case you are one of this type, I encourage you na magbago ka na nang pananaw sa buhay. Mas maganda ang mundo if you’ll learn to overlook little inconveniences in life. May nag-overtake sayo na senior citizen sa pila mo sa Jollibee? Let it go! May nakatapak nang hindi sinasadya sa white sneakers mo? Let it go! Hindi inaabot ang bayad mo sa jeep ng mga kapwa mo pasahero? Sabihin m kay manong driver, ‘catch’! Nakabayad ka na, may kalaro ka pa! You can’t have peace if you won’t increase your patience.

Learn to let go and overlook minor inconveniences. Hindi lahat sa atin ay exempted sa perwisyong traffic, sa mahabang pila, sa maiingay na kapitbahay, makulit na pamangkin, pasaway na drivers, at demanding na boss. Hindi lahat ng ine-expect natin at gusto natin ay available para sa atin. Kahit mga customer representatives na tinatatawagan natin ay may hangganan lang din ang kayang ibigay na tulong sa atin, kaya learn to let go of the situation and increase your patience.

Wag kang masyadong bugnutin. Maging ubas, wag maging pasas.

  1. Speak life

May kasabihan na “life is like a photograph, we develop from the negatives”. Tama nga naman, if not for the unfortunate events in our lives, we’ll stagnate and remain the same as before. Hindi tayo magiging overcomer if we don’t have trials to overcome.

Pero iba naman pagdating sa pagiging outspoken negative. When I say ‘speak life’, I’m saying that we have to use our mouth to encourage people, not to bring them down. Nakarinig ka na ba ng taong sobrang negative? Iba pa ito dun sa taong impatient. Sila yung wala nang ibang bukambibig kundi puro negative like “hindi natin kaya yan!”, “wala na tayong pag-asa”, “bagsak na tayo, ulitin na lang natin next sem!” Nakakahawa, nakakairita. Stressful sila kasi no matter how you try to find beauty and joy, para naman silang may radar sa mga ka-negahan ng mundo.

If you are a whiner, I encourage you to teach yourself how to appreciate. Simulan mo sa maliliit na bagay – thank the cashier who took your order, thank the cute college chick na nag-abot ng bayad mo sa jeep, magpasalamat ka kay Lord kasi ginising ka pa Niya kaninang umaga! Appreciation even the smallest detail. I tell you, mag-iiba ang perspective mo.

After you learn the habit of appreciating people, you may now begin to teach yourself the virtue of blessing people. Bless them with encouraging words. Bless them with uplifting statements. Sa dami ng mga depressing stories na tinatanggap ng tao araw-araw, dadagdag ka pa ba?

Speak life to people. Maiba lang, wag naman puro reklamo.


Inasmuch as try to not allow stress-passers to ruin our emotional boundaries, might as well bigyan din natin ng chance ang iba na pangalagaan ang mga emotional boundaries nila. Kung paanong pinahahalagaan natin na hindi tayo ma-contaminate ng kanilang ka-negahan, wag din natin silang i-contaminate. Wag kang tumawid sa bakod nang may bakod. No stress-passing.

Bili na kayo ng Church

“The institution is human, it is the identity that is divine”

Iba rin talaga ang nagagawa ng kawalan ng internet connection, much more cellphone signal. I recently attended a Pastors’ and Workers’ Retreat and I can attest to a very significant effect of internet connectivity (or the lack thereof) on human interactions. Mas authentic and tawanan, mas totoo ang kwentuhan, mas buhay ang hagalpakan. In this world digital connectivity, we need to establish more often the significance of genuine relational connections.

Bili na Kayo ng Church

Isa pa sa major feat na naranasan ko while on that retreat ay nakatapos ako ng isang libro in one seating. Dahil wala akong cellphone na need constantly i-check during break periods, I really felt like I am one with nature that time, at parang kausap ko lang in person ang mga characters ni Kuya Rei Lemuel Crizaldo, ang author ng Bili na Kayo ng Church. Ang unusual ng title ano? Pero sa title pa lang, magkakaroon ka kaagad ng idea what the book is about – the emerging commercialization of the church.

What’s interesting about this book is that it is presented in a “he said, she said” format. Para kang nakikinig ng usapan ng magkaibigang sina Sef and Nivz habang nagbabatuhan sila ng mga arguments about the church – answering our questions that we dare not ask sa mga church leaders natin. Sabi nga sa blurb ng libro, “ang pagpili ba ng church ay parang pagsha-shopping lang para sa bagong gadget? Sa dami ng nagsusulputang churches, alin kaya ang dapat mong puntahan? Kung lahat sila ay mag-iinvite sa iyo, anong gimik kaya nila ang makakahatak sa iyo?”

img_2350

Sef and Nivz presented our view of the church in opposing spectrums: one, that it must uphold and maintain its traditions despite the changing times and two, that it has to adapt to the cultural and preferential shifts of the churchgoers. Sa dalawang panig na pinakikinggan ko (err, binababasa), sa totoo lang nalito ako kung saan nga ba ang bias ko: I can identify with Sef and his frustrations with the institutionalized church, na hindi na tayo kinakikitaan ng mga pag-uugali na unang ipinakita ng early church fathers natin – pag-ibig, pagkakaisa, Christlikeness. I do also agree with Nivz, lalo na sa encouragement niya na huwag tayong mawalan ng pag-asa sa church dahil lang sa dungis ng mga taong bumubuo nito. If Jesus died for the church, why should we give up on her?

Nagpatikim din si Kuya Rei ng interesting facts about the church history in this book. Maging yung iba’t ibang mukha ng iglesia natin ngayon ay ipinakita rin niya: cell churches, house churches, community churches, traditional churches, mega churches, digital churches. May pros and cons. Ngunit kung ang tanong mo ay “should I stay or should I go?” at “if I stay, where do I stay?” ikaw na ang bahalang sumagot niyan based on your convictions. Ang masasabi ko lang, I appreciate how God sometimes lead us to questions unanswerable by either yes or no so we’ll learn to listen to Him intently, even in matters such as leaving or staying in a specific church family.

Before I end this post, I’d love to share this statement from Sef. Pertaining to church, he says “the institution is human, it is the identity that is divine”.

Actually habang binabasa ko ang libro, it’s as if my questions were being articulated and presented to me. Hindi lang pala ako ang may mga frustrations sa institutionalized church in general. Hindi lang pala ako ang nagtatanong, “why does it hurt to be in church?”. Pero through the years that I’ve stayed and served in the church, I began to love it not because of its flaws but in spite of it.

Grab a copy on Bili na Kayo ng Church available in all OMF and Philippine Christian Bookstores.

Ang Kaserola at Kung Bakit Dapat Magtimpi Ka

May mga pagkakataon tayo na nawawalan tayo ng self-control. We suddenly snap, and things get out of hand.

Natatawa pa rin ako sa tuwing naaalala ko kung paano ko hinampas ng kaserola ang kapatid ko nang minsang napikon ako sa sobrang kakulitan niya. Pero sa halip na maging disciplinary moment ang nangyari, nauwi lang kami sa tawanan. Bukod kasi sa nayupi ang kaserola, ni hindi man lang niya ininda ang paghampas ko sa kanya (mas malaking tao sa akin ang kapatid ko). Mas lalo pa nang nagsimulang maging sarcastic ang kapatid ko dahil sa nangyari, for me to realize na nag-shift na pala ang senaryo – ako na ngayon ang haharap sa disciplinary moment sa nanay ko dahil sa kaserolang inagrabyado ko.

Kaserola

May mga pagkakataon tayo na nawawalan tayo ng self-control. We suddenly snap, and things get out of hand. Sometimes we justify that this is plainly normal. May kanya-kanya tayong saturation point, na kapag na-trigger ay bigla na lang tayong sasabog. Parang isang baso na kapag napuno ng tubig at umapaw bahala na kung ano ang mabasa.

City Walls

The Bible tells us that “a man without self-control is like a city broken into and left without walls” (Proverbs 25:28). During the Old Testament times, ang pangunahing depensa ng isang bayan ay ang matibay nitong pader. Kaya naman lagi itong may bantay sa bawat dako at palaging sine-secure. This is their chief means of defense.

“a man without self-control is like a city broken into and left without walls”

Kaya naman if there is a breach in the security and credibility of their city walls, their enemies can easily penetrate conquer whatever is inside, and the city is already compromised.

Likewise, ang tao daw na walang self-control ay parang bayan na walang pader. Napaka-vulnerable sa anumang atake. Masaling mo lang nang bahagya, madali nang bumabagsak. Kaunting udyok mo lang, madaling bumibigay. Marupok, ika nga.

Self-control is being able to say no when we should say no. It is the capacity to restrain one’s self against things that are prohibited, or in excess. Yung kaya mong rendahan ang sarili mo sa mga bagay na alam mong makakasira sayo.

Stitching these ideas into our personal context, how do we exercise self-control nga ba (or the lack thereof)?

On Eating, Drinking and Everything in Between

During these times where food parks sprout like wild mushrooms, sobrang tempting ang mag-try ng maraming mga delectable and instagrammable food *maya’t maya*. Lalo pa sa amin na literal na kapitbahay namin ang pinakamatutunog na food park in town. Unless you’re a professional food blogger or invited ka ni Kuya Tonipet sa PopTalk, without self-control, a person can easily give in to excessive #foodporn just to satiate his appetite. Eh kung afford ko naman, is it wrong? It’s a matter of conviction. But at the end of the day, it all boils down to the qualifying question: is my appetite getting out of control?

It is actually not an issue of the amount, but an issue of the heart. Are my desires getting out of control? Am I still in control of my desires or my desires are now controlling me?

Not just in case of eating and drinking, but also in the way we handle our finances. Where do we usually spend our hard-earned money? Weekly sa mga midnight mall sale? Sa mga unreasonable bike upgrades? Sa sugal? Sa bisyo? The list goes on. It is actually not an issue of the amount, but an issue of the heart. Are my desires getting out of control? Am I still in control of my desires or my desires are now controlling me?

Pikon-talo

Dun tayo sa mas relatable: our temper. How easy it is for others to drive us crazy? Yung tipong aasarin ka lang tungkol sa nunal mo, naghuhuramentado ka na? Yung tipong nagkulang lang ng sukli sayo yung jeepney driver, nagsusumigaw ka na? Yung sakaling natapakan ka lang ng kapatid mo at nadumihan ang sapatos mong bagong laba, nakikipag-away ka na? O kaya inalaska ka lang ng kaunti, nanghahampas ka na ng kaserola. Haha!

Siguro naman nag-mature na ako, at hindi na ako basta basta nanghahampas ng kaserola. Kahit paano natutunan ko na hindi dapat nasisira ang “wall” ng pagkatao ko ng simpleng mga pang-aasar lang o pangungulit. Hindi ako dapat madaling mapikon. Pero it is easier said than done. To be honest, while I am writing this piece medyo naiinis na ako sa mga nang-iistorbo sa akin habang nangsusulat. Pero again, note to self, hindi dapat nasisira ang “wall” ng pagkatao ko ng maliliit na bagay.

I feel sad for those na bigla na lang napapaaway dahil sa napakaliit na bagay. The daily news is filled with unfortunate stories of murder dahil lang sa saging, toothpick, cup noodles bulalo flavor o dahil nataasan lang ng kilay. We are surrounded with people with “broken walls” na any moment ay maaaring ma-compromise ang kanilang buong pagkatao.

Strengthen your Walls

A person is only as big as the thing that pisses him off. Anong nagpapapikon sayo? Anong sumisira ng mood mo? Or to state it better, hanggang saan ang capacity ng walls mo? Kaya ka bang pabagsakin ng basketball game, ng pustahan sa DoTA, o ng sukli mong dapat ay pang-estudyante?

Don’t discredit yourself by getting pissed off with trivial things. Bigyan mo ng mataas na pagpapahalaga ang sarili mo by increasing your capacity to understand people and circumstances.

Intensify your wall! Fortify your wall! Don’t discredit yourself by getting pissed off with trivial things. Bigyan mo ng mataas na pagpapahalaga ang sarili mo by increasing your capacity to understand people and circumstances. Taasan natin ang bakod, tibayan ang harang. Hindi tayo dapat nako-kontrol ng ating mga desires at lalong hindi dapat pinapabagsak ng ating mga kahinaan. At hindi tayo dapag agad-agad nanghahampas ng kaserola.

Bakit Parang Kulang?

Ruminations from recently screened Pinoy movies

Have you ever thought why sometimes, in spite of all the efforts you have put into things, at the end of the day you still feel like you’re either short changed, or worse you feel like a loser? Naalala ko yung isang TV ad tungkol sa isang bata na nag-try outs para makapasok sa basketball team pero he ended up one notch behind sa mga napili. Pero sa TV ad na yun, kahit hindi siya napili sa try outs, may noodles naman na nag-pacify sa kanya. Samantalang tayo, kahit sangkatutak na noodles pa ang kainin natin, mahirap burahin sa sarili na “sayang talaga!”

bakit parang kulang-Sa loob ng ilang linggong hiatus ko sa pagsusulat, medyo nawili akong manood ng movie na mag-isa. It actually started as an idea to cross out an item sa imaginary bucket list ko, but I found out na OK rin pala manood mag-isa. Pero ayokong masanay syempre. Iba pa rin na may kadamay ka sa pagtawa, pagtatanong at pag-iyak kung minsan.

Balik ako sa issue ko kanina. Sometimes I actually get hard on myself whenever I don’t live up to my own expectations. Minsan kasi ang taas ng standards na hinulma mo pero hindi mo nakuha yung output na inaasahan mo. Pero in reality, in life it doesn’t always depend on us. Maraming factors to consider, maraming elements ang gumagana why we end up achieving, or not achieving our desired results. What are these factors? Huhugot lang ako ng kaunti sa aking mga napanood.

Factor 1: Minsan sarili nating mga desisyon

100 Tula Poster

If you have watched 100 Tula Para kay Stella, alam kong kagaya ko, maiinis ka rin how the main characters, Fidel and Stella, decides for themselves. Siguro kung mababatukan lang natin ang mga karakter nila, nagawa na natin. “Dapat ganito, dapat ginawa mo yan, dapat kasi sinabi mo na agad!”. If the movie is about people who mess up with their decisions in life, the movie conveys that message very well. Lumabas ako ng sinehan that time na sobrang naiinis kasi they could have grasped what they really wanted in life but yet because of their irrational decisions, ayun, “nganga”. Pinaiyak lang tayong mga manonood. Ang sakit sa puso.

Pero hindi naman tayo naiiba sa kanila. We also end up making the wrong decisions. Kung sana hindi na natin pinagtagal ang isang bagay, kung sana ginawa na natin agad ang isang project, kung sana kinausap na natin agad ang isang tao… the list goes on. Minsan talaga we end up failing behind our goals kasi we choose the wrong decisions. However, these decisions must not impede us to grow. May these shortcomings serve as our launch pad to success, a pit stop to recharge and keep on fighting. Kaya laban lang mga Fidel!

Factor 2: Minsan mga bagay na wala tayong kontrol

LYSB_Poster_1Sa trailer pa lang ng Love You to the Stars and Back, nag-expect ako na iiyak ako e. Gusto ko talaga sa pelikula yung pinupukaw ang damdamin ko. Hindi ako nahihiyang aminin na mababaw ang luha ko, at gustong-gusto ko talaga kapag nalilinis ang mga mata ko. Haha! Pero honestly, medyo nabitin lang ako ng kaunti kasi di natrigger masyado nila Caloy at Mika ang tear ducts ko.  Pero their story about accepting tragedies in their life, sprinkled with their adventurous search for aliens and teenage antics is interesting enough to keep you focused. Nakakatuwa kasi medyo nakita ko yung sarili ko na parang ang tanda ko na pala, kasi I question the plot like, “Isang araw pa lang na road trip, may yakapan na? May malagkit na eye-to-eye contact na agad? Ang bilis ng emotional bond!” Wala lang, pakiramdam ko unti-unti nang nagma-manifest ang pagiging “tito” ko. Nevertheless, I love the story, siguro kasi may mga bagay na personally naka-identify ako, kagaya ng “bundok natin ito” and the setting is in Batangas. Haha!

Like Caloy and Mika, may mga bagay na hindi natin magawa kahit anong gusto pa natin kasi hindi natin kontrolado, hindi natin hawak ang sitwasyon. Kagaya ng sakit ni Caloy, yung pag-deny sa kanya ng kanyang ama, at ang pagkamatay ng ina ni Mika. Mga bagay na kahit ano pa ang gawin natin, hindi na natin kayang saklawan. We set standards, we set goals, we aim for something, then we end up feeling frustrated, hindi dahil nagkulang tayo, kundi dahil hindi lang talaga para sa atin. I remember the most intense scene sa LYSB ay yung sa bridge kung saan gusto nang magpakamay ni Caloy at nagtatanong siya sa Diyos kung bakit siya may cancer. He didn’t receive an audible answer but in the end, *spoiler* he was cured, and was given an opportunity with Mika. Kahit hindi natin kontrolado ang lahat, kailangan mo lang maniwala.

Factor 3: Minsan kinakain tayo ng sistema

Birdshot PosterI am not talking about oppa and Kdrama. I am talking about Birdshot, an Oscar-worthy movie, sobra. Hindi siya horror, pero kakabahan ka at matatakot. Ma-aappreciate mo ang cinematography at ang picturesque scenery ng isang nameless na rural area, pero gayundin manghihilakbot ka dahil kahit sa kasimplehan ng pamayanang pinakita, laganap pa rin ang korapsyon at police brutality, at kabuktutan sa sistema ng pamamahala. Ito ang pelikula na kahit tapos na ang palabas, nakaupo pa rin ako sa kinauupuan ko, nakatulala at nag-iisip, “anong nangyari?”. Pinukaw masyado ang damdamin ko. Lalo na yung huling eksena, nag-iwan ng marka sa isip ko.

Nakakalungkot na pinakita sa pelikula na ang ating mga ideolohiya, kahit gaano katayog at kaganda, ay kayang patumbahin ng bulok na sistema. Si Domingo, isang batang pulis na may puso upang maglingkod, ay unti-unting nagbago at nakiisa sa sistemang kanyang unang kinasuklaman. Dahil sa takot, dahil sa udyok ng nakararami, dahil pakiramdam niya wala siyang magawa, nagpatianod na lang siya sa agos ng karahasan at karumihan. Pinatay ng kanyang hepe at kanyang “partner” ang kanyang magandang ideolohiya.

Bakit hindi natin minsan naaabot ang inaasam natin? Dahil nagpapatianod na lang din tayo sa takbo ng mundo. Para tayong mga isda na sumasabay sa agos, ngunit sa kaibuturan ng ating puso at isipan, alam nating tanging mga patay na isda lang ang sumasabay sa agos.

Kagaya rin natin, minsan kahit hindi natin gusto ang isang bagay, ginagawa na rin natin kasi inuudyukan tayo ng iba. Ang maling sistema na hindi natin ginugusto ay nagiging bahagi na rin ng ating pagkatao. Bakit hindi natin minsan naaabot ang inaasam natin? Dahil nagpapatianod na lang din tayo sa takbo ng mundo. Para tayong mga isda na sumasabay sa agos, ngunit sa kaibuturan ng ating puso at isipan, alam nating tanging mga patay na isda lang ang sumasabay sa agos. Sabi nga sa Matthew 7:13, “wide is the gate and broad is the road that leads to destruction, and many enter through it.”. Wag tayong magpakain sa sistema.

Sidenote: Birdshot is Philippines’ official entry to the Best Foreign Language Film Category at Oscars. Kudos!

Sa tatlong factors na ito, san ka mas nakaka-identify kung bakit minsan parang kinakapos ka sa iyong goals? Pag-usapan natin yan.

How Waiting Benefits Us

May hinihintay ka ba? Seize this moment to savor the benefits of waiting.

As I am writing this piece, I am waiting for some things to happen:

  • Naghihintay ako ng isang major news for a major project I am working on.
  • Naghihintay ako ng weekend para makanood ng Kita Kita, dahil sobra na akong nai-spoil sa mga feeds sa timeline ko.
  • Naghihintay ako for that ‘great idea’ para marami na ako ulit na masulat dito sa blog kong ito.
  • I’m playing “Last Day on Earth” sa android phone ko at hinihintay kong matapos yung ‘walking time’ ng character ko.
  • Dahil kakatapos lang ng payday, hinihintay ko ulit yung susunod.
  • Ok, hinihintay ko siya. Hahaha!

How Waiting Benefits UsHonestly and modesty aside, alam ko na mahaba ang pisi ko when it comes to waiting. Pero syempre may mga araw at pagkakataon rin talaga na napipigtas din ang pisi ko. Naiinip rin ako, lalo na kung ang usapan ay mabagal na download speed ng internet! Naku, sobrang nakakainip at nakakainis yan.

Pero I know of some people na sobra-sobrang mainipin. Yung hindi mapakali kapag napirme sila sa isang lugar. Nagbigay ka na ng limang minuto at sigurado ka naman na dadating within that span of time, pero still, maiinip at maiinip pa rin sila.

Minsan may nakasabay kaming kumain sa isang ‘paluto’ food place. Dahil peak hours at maraming tao masyado, obviously matagal ang service. Pero after an hour of waiting, o higit pa siguro, iba na ang naging timpla ng lalaki. Nagmumura na siya, nanggagalaiti sa galit. Medyo cringe moment kasi nasa harapan ko siya. Ako rin naman sobrang naiinip na sa sobrang tagal ng order namin, pero hindi yata kaya ng powers ko ang magsisigaw sa isang public place.

O siguro kanya-kanya lang talaga ng tolerance yan. Ako kasi, I always have a book handy sa mga panahong napapalaban ako sa hintayan. Bawas bagot, bawas lungkot.

Pero bakit nga kaya may mga waiting season tayo? Like sa prayers. Bakit kailangan pa nating maghintay e alam naman na ni Lord ang mga laman ng puso natin. Tapos makapangyarihan pa Siya. Bakit kailangang umabot pa tayo sa mga pagkakataon na halos mag-breakdown na tayo sa paghihintay? Pero syempre, tanong ko, sagot ko. Haha! Here are some of my reflections while I am right here, in front of my laptop, waiting.

Waiting frees us time to do other things

In my case, habang naghihintay ng susunod na activity, nagawa kong magsulat. Bagay na hindi ko masyadong magawa lately sa sobrang kabusy-han. Kagaya rin ng nabanggit ko kanina, ang paghihintay ay panahon ko to catch up on my reading. Waiting time is actually a breather. Nasubukan mo na bang matagalan sa pila para makapagdeposit sa banko? Actually time ko yun para makapag-relax sa araw-araw kong pag-upo sa office. Hindi naman masama ang paghihintay, pero syempre I don’t want to be hypocritical na gusto ko talaga na palaging maghintay.

Waiting time is actually a breather… It gives us a pause.

Pero come to think of it: waiting gives us a sudden break from what doing successive things. It gives us a pause. Para hindi ka naman ma-umay sa buhay.

Waiting reveals something in us

During those times na sobrang inip na inip ako, lumalabas ang attitude ko pagdating sa isang bagay. Halimbawa na lang kapag sobrang bagal ng internet, tapos totally mawawalan talaga ako ng connection, naku buong araw talaga na naiinis ako. Sa isip ko sobrang galit na galit ako sa mga network providers for giving us crappy service. Pero sa totoo lang, I know in my heart na kaya ko naman tumagal kahit walang internet.

Kapag naghihintay tayo at naiinip, minsan nakakagawa tayo ng mga bagay na nagbibigay ng clue sa ating mga priorities. Siguro in my case, may mild case ako ng FOMO (Fear of Missing Out). Kaya saludo ako sa mga singles na marunong maghintay e, kasi it just proves na their priorities in life far exceeds their desire for romantic relationship.

Waiting strengthens our faith in what is to come

Nothing purifies our faith best than the season of waiting. Si Father Abraham, ang tagal ng hinintay niya bago siya biyayaan ng anak – umabot muna siya ng 100 years old!

 

More than doing things to fit into your schedule while waiting, mas magandang madevelop ang ating faith and hope na “He who promised can be trusted”.

Si Jacob, naghintay ng 7 years (plus 7 years ulit para maging totally legit) bago makuha ang pinakamamahal niyang si Rachel.  Si Jesus din, naghintay muna ng 30 years bago tuluyang mag-embark sa kanyang public ministry. Faith is tested and purified through seasons of waiting.

More than doing things to fit into your schedule while waiting, mas magandang madevelop ang ating faith and hope na “He who promised can be trusted”. May mga pangako si Lord sa atin na kailangan nating hintayin ang katuparan. And while waiting, anong dapat nating maging attitude? Dapat mas nagiging dependent tayo kay Lord, mas nagiging excited tayo kay Lord, at higit sa lahat dapat mas nagiging faithful tayo kay Lord. At ang paghihintay natin ang magde-determine kung ganito nga ba ang nagiging attitude natin sa Kanya. We should love Him more than His gifts and promises. We should love Him for who He is.

May hinihintay ka ba? Seize this moment to savor the benefits of waiting.

Ok, balik na ako sa android game ko J